யார் தமிழர்???

{இவரின் சிந்தனையோடு, என் எண்ணமும் ஒத்திருப்பதைப் பின்னர் அறிந்தேன்}

     சில அமைப்புகள்/நபர்கள், தமிழகத்தில் இருக்கும் அண்டை மாநில மக்களை; அரசியல் ஆதாயத்திற்காக "தமிழர் அல்லாதோர்!" என்று விமர்சிப்பது பெருகி வருகிறது. அப்போதெல்லாம் "யார் தமிழர்?" எனும் கேள்வி எழும்! "தமிழைப் பேசும் இயல்டையவரே, தமிழர்!" என்ற வரையறை பதிலாய் கிடைத்தது. இதற்கு, தமிழ்நாட்டில் பிறந்து வளர்ந்திருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனைத் தேவையில்லை; இதுவும் ஒரு பிரிவினையே! என்னளவில் "ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தவரை, வேற்று நாட்டவர்!" என சித்தரித்து வெளியேற சொல்வதற்கும்; "தமிழகத்தில் பிறக்காத காரணத்திற்காய், தமிழகத்தில் வளர்ந்து, தமிழை/தமிழரை நேசிக்கும் ஒருவரை" தமிழரல்ல என்பதற்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை! நாம் கொண்டாடும் பல தலைவர்கள், தமிழர்கள் அல்லர் என்பதை அறியாதவரா நாம்? தமிழர் என்போர், தமிழக எல்லையில் இருந்து; தமிழ் மொழியைப் பேசும்/நேசிக்கும் ஒரு இனத்தினர்; இங்கே பிறந்திருக்க வேண்டுமென்பது நியாயமில்லை!

       அப்படியெனில், அதே அமைப்புகள்/நபர்கள், தமிழகத்தைப் பார்த்தே இராமல், வேறெங்கோ இருப்போரை "தமிழர்" என்ற அடிப்படைக்குள் கொண்டு வருவதும் தவறாகும்! பின், தமிழ்(தனி) ஈழம் கேட்பது கூட முறையல்ல! "தமிழ்(தனி)-ஈழம்" கனவு, இனியும் வேண்டுமா??? என்ற தலையங்கத்தில் சொல்லியது போல்; உண்மையில், அதுவும் இப்போது தேவையில்லை! எனவே, தமிழர் என்ற வரையறைக்குள் வருவதற்கு, தமிழறிந்து தமிழ்நாட்டில் இருந்தாலே போதுமானது; அதாவது, தமிழகம் எனும் நிலவரையறைக்கு உட்பட்டு இருந்தாலே போதுமானது! தாய்மொழி தமிழாக இருக்கவேண்டும் என்ற நிபந்தனை தேவையற்றது! அப்படியெனில், நம்மில் பலருக்கும் "4/5 முந்தைய தலைமுறையினர் எதைத் தாய்மொழியாய் கொண்ட வம்சாவழியினர்" என்பதை ஆராய்ந்தால், சிக்கல் எழும்! ஒற்றுமை கோரும் வகையில் "நாம் தமிழர்!" என்பதில் எந்த தவறும் இல்லை; ஆனால், பிரிவினை எண்ணத்தில் "நாம் தமிழர்" என்று மார்தட்டிக் கொள்வதில்...

      எந்த நியதியும் இல்லை! இந்தியாவில் இருக்கும் வேற்றுமை, நிலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது; மற்றபடி, இன்னமும் ஓர் நாடாய் தான் இருக்கிறோம்! எனவே, இந்த "வெற்றுக் கூற்றை" அடிப்படையாகக் கொண்டு, தமிழகத்தைத் தனித்துப் பிரித்து துண்டாக்குவோம்! என சிலர் பிரிவினைப் பேசுவது "மிகப்பெரிய தீவிரவாதத்துக்கு" வித்திடும். இந்த "முரட்டுத்தனமான" பிரிவினை எண்ணத்தினால் தான்; பிறவகையில் நல்ல சிந்தனை இருந்தும், சிலரை ஆதரிக்க முடிவதில்லை! வேறெங்கோ பிறந்து, தமிழகத்தில் தஞ்சமடைந்து வாழ்வியல் நடத்துவோரும் தமிழர் எனும் வரையறைக்குள்ளேயே வருவர்! அவர்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லையென்றோ அல்லது அவர்கள் வெளியேற வேண்டுமென்றோ வாதிடுவது மிகத் தவறானது! அப்படியெனில், அகதிகளாய் இங்கு வந்து சேர்ந்திருக்கும் பிறநாட்டு தமிழர்களையும், இவர்கள் எதிர்ப்பார்களா? வேற்று நாட்டு குடியுரிமையைப் பெற்றபின்னும் "தமிழ் பேசும் ஒரே காரணத்தால்"...

         தமிழர்கள் என ஏற்கும் எண்ணம் ஒருபுறம் இருக்கும்போது; இதே நாட்டின் குடியுரிமையோடு, வேற்று மாநிலத்தில் பிறந்தும்; தமிழைப் பேசக்கற்று இங்கேயே வாழும் அவர்களை "தமிழர் அல்லர்!" என வாதிடுவது எப்படி முறையாகும்? இந்தியா எனும் தேசம், ஒற்றை தேசமாக இருக்கும் வரை; இவ்வகையானப் பிரிவினை மிகப்பெரிய தீவிரவாதத்துக்கே அடிப்படையாக அமையும். "பிற மாநிலத்தவரால் அல்லது மத்திய அரசால் பிரச்சனைகள் இருக்கின்றன!" என்பதில் எனக்கும் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை! இது கூட்டுக் குடும்பத்தின் பிரச்னையைப் போன்றது; எனவே, பிரச்சனையைக் காரணம் காட்டி, தனிக்குடித்தனம் அமைப்பது சற்றும் முறையல்ல! தனிக்குடித்தன போக்கால் உருவான, குடும்ப அமைப்பின் சிதைவே - நம் கண்முன்னே இருக்கும் படிப்பினை! பிரச்சனைகளைச் சமாளிக்க முனைவதே, மனிதமுள்ள தமிழர்களுக்கு அழகு! மத்திய அரசுதான், அண்டை மாநிலங்களுக்கு இடையேயான பிரச்னை எனில்...

       மாநில அரசில் நம்மில் இருந்து ஒருவரை மிகப்பெரிய ஆளுமையோடு அமர்த்தும்  முனைப்பு வேண்டும்; அதற்கு அனைத்து கட்சிகளும் ஒத்துழைக்க வேண்டும். அரசியலில் இருக்கும் போட்டி, தேர்தல் நேரத்தில் "மட்டும்" இருக்கவேண்டும்! தேர்தல் முடிந்ததும், மக்கள் பணியாற்றும் நோக்கில் அனைவரோடும் கைகோர்க்கும் பக்குவம் வேண்டும். மத்திய அரசில் பங்கு வேண்டுமென, மாநிலத்தில் இருக்கும் ஒற்றுமையின்மையை அங்கு வரை கொண்டு செல்கிறார்கள். சிறுவயதில் படித்த "மாடு/சிங்கம்" கதையாய் இப்போது பிரிந்துபட்டு அனுபவிக்கிறோம்! இந்நிலையில், தமிழகத்தைத் தனிமைப்படுத்தி, எதைச் சாதிக்கப் போகிறோம்? தமிழகத்தில் தொடரப்போகும் கட்சி/சாதி/மதம் போன்ற பிரச்சனைகளுக்காகவும் பிரிவினை கேட்போமா? மாவட்டங்களுக்குள் பிரச்னை எழும்போது; "என் மாவட்டத்தைப் பிரித்துக் கொடு!" எனப் போராடுவோமா? பின், பிரிவினையோடு மட்டுமே போராடிக் கொண்டிருப்போம்!

     கூட்டுக் குடும்பத்தைத்தான் சிதைத்துவிட்டோம்! அதன் பலனை உணர்ந்தும்...

"கூட்டு நாட்டையும்" சிதைக்கும் எண்ணம் வேண்டுமா?

சிந்திப்போம்... சேர்ந்து பயணிப்போம்!!!

- விழியப்பன் எனும் இளங்கோவன் இளமுருகு 

07.10.2017

www.vizhiyappan.blogspot.com

{பின்குறிப்பு: இந்த தலையங்கத்துக்கான கருத்துப்படத்தைத் தேடுகையில், திரு. கா.சு. பிள்ளை அவர்களின் புகைப்படத்தையும், அவர் வகுத்த வரையறையையும் காண நேர்ந்தது. அவரின் வரையரையை இவ்விணைப்பில்: http://www.vikatan.com/news/miscellaneous/71449-kasupillai-birthday-special-article.html}

கடவுளும் கர்ப்பப்பையும்...

     10 ஆண்டுகளாய், 48 நாட்கள் விரதம் இருந்து சபரிமலை சென்ற அனுபவமும் இருப்பினும்; தற்போது, கடவுளைப் பற்றிய என் புரிதல் பண்பட்டு இருக்கிறது. கடவுளை மறுக்கும் எண்ணம் இதுவரை இல்லை; இனியும் அவ்வெண்ணம் எழ வாய்ப்பில்லை! ஏனெனில், கடவுள் என்பது “மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட ஓர் உயர்சக்தி" என்பதில் அதி நம்பிக்கையும்/புரிதலும் இருக்கிறது. அந்த உயர்சக்தி, பிரபஞ்சம் எனும் இவ்வுலகை உருவாக்கிவிட்டு; சக்தியெனும் சொல்லுக்குரிய வண்ணம், எந்த சலனமும்/அசைவும்/உயிர்ப்பும் இல்லாமல் - சக்தி வடிவில் மட்டுமே இருக்கிறது. உருவ மற்றும் உருவிலா பற்றிய என் புரிதலை முன்பே பதிந்திருக்கிறேன். "கடவுளுக்கு உருவம் இல்லையெனில், உயிரும் இருக்கமுடியாது"; அதற்கு, உருவமும்/பெயரும் கொடுத்தது மனிதர்களே. இது கடவுள் மறுப்பல்ல; மாறாய், கடவுளெனும் சக்தி "உலகை உருவாக்கும்" தன் கடமையைச் செய்துவிட்டு, எவ்வித வினையும்/எதிர்வினையும் இன்றி அமைதியாய் இருக்கிறது என்ற புரிதல்.

    அதாவது, ஒரு தாயின் கர்ப்பப்பை போல! ஆம், கடவுளைக் கர்ப்பப்பையோடு தொடர்பு படுத்தலாம். கர்ப்பப்பையும், ஒரு மனிதனை உயிர்ப்பிக்கும் "கடவுளுக்கு நிகரான" சக்தியே! ஒரு மனிதவுயிரை உருவாக்கி/காத்து வெளியுலகுக்கு அனுப்பும், அந்த தருணத்தோடு; கர்ப்பப்பையுடன் ஆன உறவு முடிகிறது; கர்ப்பப்பையின் சக்தி, அந்த எல்லையில் நிறைவடைகிறது! அதுபோலவே, கடவுளும்; உலகை உயிர்ப்பித்த தருணத்தோடு, கடவுளின் பணி நிறைவடைந்து, கடவுள் சக்தியும், அந்த வரையறையோடு நிற்கிறது. அதன் பின்னர், கருவறையில் இருந்து வெளிவந்த மனிதர்களைப் போல், உலகியல் அதனதன் வழியில் இயங்குகிறது. உலகில் நடக்கும் எல்லாவற்றையும் (கடவுளால் உருவாக்கப்பட்ட)இயற்கையே நிர்ணயிக்கிறது! இயற்கையைச் சிதைக்காமல் இருக்கும் வரை, உலகியல் சரியாய் இயங்கும்! இதையொத்து தாமதமாக ஆவது நாம் உணர்ந்திருக்கும், சில உதாரணங்கள் கீழுள்ள பட்டியிலில்:

• நீர் நிறையும் இடங்களை அழித்து, குடியிருப்புகளை நிறுவினால், பெருவெள்ளம் சூழ்ந்து வாழ்வியலைச் சிதைக்கும்!
• காடுகளை அழித்து, குடியிருப்புகளை நிறுவினால், விலங்குகள் அவற்றின் இருப்பிடத்தைத் தேடிவந்து, வாழ்வியலைச் சிதைக்கும்! 
• விவசாய நிலங்களை அழித்து, குடியிருப்புகளை நிறுவினால்; உணவுப் பஞ்சம் உருவாகி, வாழ்வியலை சிதைக்கும்!
• மனிதத்தின் இயற்கையைச் சிதைத்து, மிருகக்குணத்தை நிறுவினால்; பலவகைக் குற்றங்களும் பெருகி, வாழ்வியலைச் சிதைக்கும்!

      இவை போன்ற இயற்கை அழிவுகள் தான், இன்று நம்மை பாதித்துக் கொண்டிருக்கின்றன! இவற்றோடு, கடவுளுக்கு எத்தொடர்பும் இல்லை! நாம் செய்த தீவினைகள், எதிர்வினைகளாய் நம்மைத் தாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆம், எல்லாமும் "நியூட்டனின் மூன்றாம் விதியே!". கடவுள் தண்டிப்பார் எனில்; தீய மனிதர்கள் "குறைந்தது 5 ஆண்டுகள் கழித்தாவது (அதாவது நின்று!)" தண்டிக்கப்பட்டு இருப்பர்; ஆனால், இனியும் அப்படித் தண்டிக்கப்படப் போவதில்லை! எனவே, இவ்வுலகில் நிகழும் அனைத்துக்கும் “நாமே காரணம்!”. கடவுள் எனும் உருவற்ற/உயிரற்ற சக்தி, எதிர்வினை ஏதுமின்றியே இருக்கும். நம்மை உருவாக்கி, நம்மிலிருந்து விலகிவிட்ட கர்ப்பப்பை போல; கடவுளெனும் சக்தியும் விலகியே நிற்கும்! கடவுள் எனும் சக்தி தண்டிக்குமெனில்; கடவுள் எனும் பெயரில் "சாதி/மதம்" போன்ற பிரிவினைகள் வகுப்போரை, இந்நேரம் தண்டித்திருக்க வேண்டும். மாறாய், கர்ப்பப்பையைத் தாங்கிய தாய், நம் கண்ணெதிரே இருக்கும் நிதர்சனம்!

         அத்தாயை வணங்குவதே, கடவுளை வணங்கும் செயலாகும்! ஆனால், பெருகிவரும் முதியோர் இல்லங்கள், பலரும் அப்படிச் செய்யத் தவறியதை உணர்த்துகிறது! நம் கண்முன்னே இருக்கும் "நம்மால் பார்க்கமுடிந்த" கடவுளான தாயை வணங்காமல், எங்கு சென்று எவ்வகை வழிபாடு செய்தும்; என்ன பயன்?! ஒவ்வொரு மனிதனும், தாயெனும் கடவுளால் உருவாக்கப்பட்டோரே! அவர்களை எல்லாம் "சாதி/மதம்" என்ற பிரிவினைகளால் ஒதுக்கிவிட்டு; கடவுளை எதற்கு வழிபடுவது? இதுவரை "சாதி/மதம்" போன்ற காரணிகளை, அரசியல்வாதிகள் தான் கருவியாக்கி; நம்மைப் பிரித்தனர். இப்போது, சமூக முன்னேற்றத்துக்கான கருவியான வலைத்தளங்களை(யே), பிரிவினையை வளர்க்கும் ஆயுதமாக்கி; சாமான்யர் நாமும் "சாதி/மதம்" என்ற பிரிவினை கொண்டு, வாதம் எனும் பெயரில் அசிங்கங்களைப் பகிர்கிறோம்! இந்தப் பிரிவினைகள் எல்லாம், கடவுளை நாம் சரியாய் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்பதையே உணர்த்துகின்றன! 

    நமக்கு உயிரளித்த கர்ப்பப்பையைத் தாங்கிய தாயில், கடவுளைத் தேடத் துவங்குவோம்! கர்ப்பப்பைக்கு, (தாயின்)கருவறை என்றோர் சொல்லையும் நாம் வழக்கில் கொண்டிருக்கிறோம். கடவுளெனும் சக்தியை வழிபடும் அந்த இடத்தையும் "கருவறை" என்றே சொல்கிறோம். "தாயை, கடவுளாய் வழிபடுங்கள்!" என்பதை உணர்த்தத் தான், இரண்டுக்கும் கருவறை என குறிப்பிடப் பட்டதோ?! கர்ப்பப்பையைச் சுமந்த ஒவ்வொரு தாயையும் மதித்து; சக மனிதர்களை மனிதத்தோடு அணுகுவோம்! ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தை மட்டுமல்ல; அவர்களுக்கான கடவுளையும், ஊரை விட்டு விலக்கி வைத்திருக்கும் அவலத்தைப் போக்குவோம்! "சாதி/மதம்" என்பவை; நாம் பிறந்தவுடன் கழுவிய கழுவலில், நழுவிய பிறவிக்கறைகள்! இப்பிறவி அக்கறைகளைக் கழுவிடவே; நம் மனதில் இருந்து கழுவிட முடியவில்லை எனினும், தேவையின்றி அவற்றை வெளிப்படுத்தி நம் குறைகளைப் பெருக்கிப் பிரிவினைகளை வளர்க்காமல் இருப்போம்!

கடவுளைப் பின்னிருத்தி, நமக்கு உயிரளித்தக் கர்ப்பப்பையை முன்னிறுத்தி...

சாதி/மதம் தாண்டி - சக மனிதர்களை நேசிப்போம்!!!

- விழியப்பன் எனும் இளங்கோவன் இளமுருகு 

06102016

www.vizhiyappan.blogspot.com

"மாணாக்கர்களின் தரவரிசையில்" என்ன இருக்கிறது???

 

      மேனிலைப்பள்ளி இறுதியாண்டு தேர்வு முடிவுகள் இன்று வெளியாகிய நிலையில், முதலிடம் பெற்ற மாணாக்கர்களின் தரவரிசைப் பற்றிய விபரங்களை வெளியிடக் கூடாதென பள்ளிகளுக்கும், ஊடகங்களுக்கும் அரசு ஆணையொன்று வெளியிட்டிருப்பதாய் தெரிகிறது. சில மாணவர்கள், இந்த ஆணை வருத்தம் அளிப்பதாய் ஊடகத்தில் தெரிவிக்கிறார்கள். இந்த ஆணை பெரிதாய் வரவேற்கப் படவேண்டிய ஒன்று. வருடா வருடம் தேர்வு முடிவுகள் வெளிவரும்போது, தரவரிசைப் பட்டியலிட்டு; முதலிடம் பெற்ற மாணவர்களைக் கொண்டாடுவது வழக்கம். முன்பொரு பதிவில், இந்தக் கொண்டாட்டத்தைக் குறிப்பிட்டு; அப்படி வருடா வருடம் முதலிடம் பெற்றவர்களில், எவரேனும் பிற்காலத்தில் சாதித்தது என்னவென்று கேட்டிருந்தேன்! என்னறிவுக்கு எட்டிய வகையில், அப்படி முதலிடம் பெற்றவர்களில் எவரும்; பெரியதாய் சாதித்ததாய் தெரியவில்லை! தெரிந்தவர் எவரும் இருப்பின் தெரிவியுங்கள். "அவர்கள் எதையும் சாதிக்கமாட்டார்கள்!"...

      என்பதல்ல வாதம்; மாறாய், அத்தகையப் பாராட்டுகளும்/கொண்டாட்டமும் அவசியமில்லை என்பதே வாதம்! படிப்பதை முழுவதுமாய் புரிந்து படிக்காமல், வெறுமனே மனனம் செய்யும் இந்த கல்விமுறையே தவறானது! இதில், இம்மாதிரியான ஆர்ப்பாட்டங்கள் தேவையா? இந்த தரவரிசைப் பட்டியல்கள்; தனியார் பள்ளிகள் தங்கள் வணிகத்தைப் பெருக்கவே பெரிதும் பயன்படுகின்றன! முதலிடம் பெறுவதில், அதீத போட்டி நிலவி; மாணவர்களைப் பெருத்த மனவுளைச்சலுக்கு ஆளாக்குகிறது! அவர்களுடன் சேர்ந்து, அவர்களின் பெற்றோர்களும் மனவுளைச்சலுக்கு ஆளாகி; தத்தம் வாழ்வியலைத் தொலைக்கிறார்கள்! மாணவர்களும்/பெற்றோர்களும் வாழ்வியலையே தொலைத்து; அப்படியோர் போட்டியில் கலந்துகொள்ளதான் வேண்டுமா? இம்மாதிரியான பட்டியல்கள் தேவையற்றது என்பதே உண்மை. இதிலும், சில கட்சிகள் அரசியல் ஆதாரம் தேட முனையலாம்! எதிர்க்கட்சி தலைவர் கூட, இது கல்வித் தரத்தை உயர்த்த உதவிடாது...

    என்று பேட்டி அளித்திருக்கிறார்! கல்விமுறையில் மாற்றம் வேண்டும் என்பதில், அவரின் கருத்துக்கு எவருக்கும் மறுப்பில்லை! ஆனால், இப்படியான போட்டி எதுவும் இல்லாமல் படிக்கும்போது; மாணாக்கர்களுக்கு, படிக்கும் பாடத்தில் சந்தேகங்கள் எழும்; சந்தேகங்கள் அவர்களின் புரிதலை அதிகரிக்கும். மொத்தத்தில், மறைமுகமாய்; இது ஓரளவிற்கு கல்வித்தரத்தை உயர்த்தும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை! அப்படியே இல்லையெனினும், மாணவர்கள் மற்றும் பெற்றோர்கள் உளவியளுக்கு உள்ளாகி; உடலளவிலும் பாதிப்படைவதில்லை இருந்து தடுக்கப்படுவது வெகு நிச்சயம்! அதற்காகவாது, எதிர்க்கட்சிகளும் இதுபோன்ற ஆணைக்கு ஆதரவு அளிக்கவேண்டும். எல்லாவற்றிலும் அரசியல் ஆதாரத்தைத் தேடுவது முறையானது அல்ல! இனிவரும் காலங்களிலாவது, மாணாக்கர்கள்; அவர்களின் இயல்பான இளமைப்பருவத்தை அனுபவிக்கட்டும். எனவே, அரசின் இந்த ஆணையை அனைவரும் ஏற்கவேண்டும்...

       என்பதே என் விருப்பம். இந்நிகழ்விலும், ஊடகங்கள் வியாபாரப் புத்தியை வெளிப்படுத்துவது வருத்தமளிக்கிறது! ஆம்... மாணவர்களின் தவரிசைப் பட்டியல் கிடைக்காத நிலையில் (அல்லது) அது மறுக்கப்பட்டு இருக்கும் நிலையில்; "மாவட்டங்களின் அடிப்படையில்" தரவரிசையை வெளியிட்டு, தங்கள் திறமையை நிரூபிக்க முயல்கிறார்கள். முடிவுகள் வெளிவந்த நேரத்தில் இருந்து தொடர்ந்து ஒளிபரப்புகிறார்கள். சில மாணவர்களின் மதிப்பெண்களை அறிந்து கொண்டு, அவர்களிடம் பேட்டி எடுத்து; அதையும் மீண்டும் மீண்டும் ஒளிபரப்புகிறார்கள். இவர்களை என்ன செய்வது? அதெப்படி சிறிதளவும் ஊடக தர்மமும்/சமுதாயக் கடமையும் இல்லாமல் இவர்களால் செயல்பட முடிகிறது? "சில மாணவர்கள், தரவரிசையை வெளியிடாதது தவறு என்று சொல்கிறார்கள்!"; அதையும், ஊடகங்கள் காண்பிப்பது ஆறுதல். ஆனால், அவர்களின் முனைப்பு மாவட்ட வாரியான தரவரிசையைத் திணிப்பதிலேயே இருக்கிறது.

        மாவட்டங்களின் அடிப்படையில் மட்டுமல்ல...! ஊர்/வட்டம்/பள்ளி/பாலினம்/பயில்வழி - இப்படி எப்பட்டியலும் தேவையில்லை! ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தில், எத்தனை விழுக்காடு மாணாக்கர்கள் தேர்ச்சி பெற்றார்கள் என்ற ஒரேயொரு செய்தி மட்டும் போதுமே?! அதையும், சாதாரண செய்தியாய் சொல்லிவிட்டு கடந்துவிடலாம்! மற்றபடி... மாணாக்கர்கள் எடுத்த மதிப்பெண்கள் கூட; அவர்கள் அடுத்து சேரவிருக்கும் கல்வி நிறுவனங்களுக்கு மட்டும் தெரிந்தால் போதும்! இந்த ஆர்ப்பாட்டங்களால் எப்பலனும் இல்லை! முதல் 10 இடங்களை பெற்ற மாணவர்களுக்கும்; அவர்களின் பெற்றோர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியை அளிக்கும் என்பதில்; எவருக்கும் எந்த மறுப்பும் இல்லை! ஆனால், எத்தனை இலட்சம் மாணவர்கள் மற்றும் அவர்களின் பெற்றோர்கள் - அந்த 10 இலக்கத்தோடு போட்டி போட்டு; மனவுளைச்சலுக்கு ஆளாகி; வாழ்வியலைத் தொலைத்தார்கள்?! என்பதே இங்கு முக்கியம். எனவே, நாம் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து...

மாணாக்கர்களையும்; அவர்களின் பெற்றோர்களையும்... 

தத்தம் வாழ்வியலை, இயல்பாய் வாழ்ந்திட வழிவகுப்போம்!!!

இந்த ஹிந்தி எதிர்ப்பு ஆக்கப்பூர்வமானதா???

   சமீபத்தில், நெடுஞ்சாலையில் இருந்த "மைல்கற்களில்" ஆங்கிலத்தில் இருந்த ஊரின் பெயர்களை; ஹிந்தியில் மாற்றி எழுதியதை வைத்து, ஒரு சலசலப்பு எழுந்தது! எதிர்க்கட்சி தலைவர் கூட "முன்பே, முறையற்று, நடந்த ஹிந்தி எதிர்ப்பை" சுட்டிக்காட்டி, மீண்டும் ஒரு ஹிந்தி எதிர்ப்பு போராட்டம் வெடிக்கும் என்று எச்சரிக்கை விடுத்தார். அவரின் தமிழ் உணர்வை மட்டுமல்ல;  மற்றெவரின் தமிழ் உணர்வையும் மறுக்கும் முனைப்பு எனக்கில்லை! ஆனால், இதை தமிழ் உணர்வாய் பார்க்க; என் மனம் ஒப்பவில்லை. இது தமிழை வைத்து நடக்கும் அரசியல்! 1937-இல் முதன்முதலாய் நடந்த ஹிந்தி எதிர்ப்பு போராட்டம், 1960-களின் மத்தியில் தி.மு.க. வால் பெரிய அளவில் நடத்தப்பட்டது. மற்ற தமிழர்களுக்கு, ஹிந்தியை மறுத்துவிட்டு; தத்தம் குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கு ஹிந்தியை கற்றுக்கொடுத்த "மறைமுக குடும்ப அரசியல்" ஒருபுறம் இருக்கட்டும். அந்தப் போராட்டத்தால், இவர்கள்/நாம் சாதித்தது என்ன?

       இன்னமும், அந்தப் போராட்டத்தைத் தம் வாழ்நாள் சாதனையாய் மாரடிக்கும் அந்நிகழ்வால் என்ன மாற்றம் நிகழ்ந்தது? 1970-களுக்கு பிந்தைய என் போன்ற தலைமுறையினருக்கு "ஹிந்தியை மறுத்தது மட்டும் தான்" சாதனை! "அதனால், தமிழ் எப்படி வளர்ந்தது?!" என்றால் ஒன்றுமில்லை. அதற்கு முன்னிருந்த தலைமுறையினரில் பெரும்பான்மையினர் "எழுத்துக் கூட்டியாவது" தமிழைப் படிக்கும் திறம் படைத்து இருந்தனர். அதற்கு பின் வந்த தலைமுறையினரில் பலரும் "ஆங்கிலம் கலவாமல் தமிழைப் பேசவே தடுமாறுகின்றனர்!"; கேடடால் "I have studied in English medium yaar" என்று பதில் வரும். இவர்களில் பலருக்கு, தமிழ் எழுத்துக்களே தெரிவதில்லை! பின்னெங்கே, எழுத்துக் கூட்டியாவது படிப்பது? ஒரு மொழியைக்  கற்பதென்பது "சுயவுணர்வு!"; அதிலும் தாய்மொழியைக் கற்பதென்பது "கர்வம் கலந்த சுயவுணர்வு!". "அந்த உணர்வு, பிற மொழியை எதிர்த்தால் தான் வ(ள)ரும்!" என்பது பேரபத்தம்!

   வெகுநிச்சயமாய், ஹிந்தியை அல்லது வேற்று மொழியை எதிர்ப்பதால்; தமிழ் வளரப் போவதில்லை! கவிதைகளாகவும்/தலையங்கங்களாகவும் இதுசார்ந்து சில பதிவுகளை எழுதி இருக்கிறேன். நா(ன்/ம்) தமிழைப் பயில்வதும்/பழகுவதும்/உபயோகிப்பதும்; என்/நம் சுயவுணர்வில் இருக்கவேண்டும்! அது இயல்பாய் எழும்/எழவேண்டும்! பிற மொழிகளை அறிந்தால் தான்; நம் தாய்மொழியின் சிறப்பை முழுதாய் அறியமுடியும்! அதனால் தான், நம் "முண்டாசுக் கவிஞன்" பழமொழிகளைக் கற்றறிந்த பின்னர்; "யாமறிந்த மொழிகளிலே" என்று சூளுரைத்தான். நாமோ, நம் தாயமொழியையும் கற்காமல்; பிற மொழியை(யும்) கற்காமல் "ஆங்கிலம் நம் முப்பாட்டனின் மொழி என்பதாய்; ஆங்கிலத்தில் கதைத்து மார்தட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம்!" ஆங்கிலம், இந்தியாவின் மொழி கூட இல்லை! என்ற உணர்வே இல்லாமல்; ஆங்கிலம் மட்டுமே போதுமென்ற மனநிலையோடு, நாமும் வளர்ந்து; நம் பிள்ளைகளையும் வளர்க்கும் நிலையில்...

      மேற்குறிப்பிட்ட "இந்த இந்தி எதிர்ப்பு ஆக்கப்பூர்வமானதா?!" இந்த தேசிய நெடுஞ்சாலை மைல்கற்களில், பெயர் எழுதுவதில் தெளிவான விதிமுறை சொல்லப்பட்டு இருக்கிறது! ஒவ்வொரு கி.மீ. தொலைவிற்கும் ஒவ்வொரு கலவையில் எழுதப்படுவதாய், தெளிவாய் சொல்லப்பட்டு இருக்கிறது! அதில் தமிழ் மட்டும் ஒரு கி.மீ. யிலும், ஹிந்தி மட்டும் ஒரு கி.மீ. யிலும், இந்தி/தமிழ் கலவை ஒரு கி.மீ. யிலும், தமிழ்/ஆங்கிலம் கலவை ஒரு கி.மீ. யிலும் இருப்பது போல் வரையறுத்து இருக்கிறார்கள். இதிலென்ன, ஹிந்தி திணிப்பு இருக்கிறது என்றே தெரியவில்லை! ஹிந்தி என்ற மொழி, இந்தியாவில் பரவலாய் பேசப்படும் மொழி என்பதில் எவருக்கும் மாற்றுக்கருத்து இருக்க வாய்ப்பில்லை! அப்படிப்பட்ட மொழியை, தேசிய நெடுஞ்சாலையில் "ஆங்காங்கே" எழுதுவதில் என்ன மொழிக்குற்றம் இருக்க முடியும்? எத்தனை பேர், அந்த மைல்கற்களை வைத்து வாகனத்தை ஓட்டுகிறோம்? குறைந்தது, அதைப் படிக்கவாவது செய்திருக்கிறோமா?!

        பெரும்பாலும், தமிழக எல்லையில் இருக்கும் தேசிய நெடுஞ்சாலை; நமக்கோ அல்லது நாம் செல்லும் வாகனத்தை ஓட்டும் ஓட்டுனர்களுக்கு பரிச்சயமானதே! நாம் அதைக் கவனிப்பது கூட இல்லை! பெரும்பான்மையில் பலனளிப்பது, அந்நியர்களான ஓட்டுனர்களுக்கு தான்! என்பதே நடைமுறை. அதில், ஆங்காங்கே "இந்தியில் எழுதுவதில் என்ன தவறு?!" இதற்கேன் இப்படிப்பட்ட ஆர்ப்பாட்டம்? அரசியல்வாதிகள் ஆர்ப்பரிக்கிறார்கள் என்றால், அதில் அவர்களுக்கு அரசியல் ஆதாயம் இருக்கக்கூடும்! ஆனால், நம்மைப் போன்ற சாமானியர்களுக்கு ஏன் "இந்த வெற்று ஆர்ப்பாட்டம்/விவாதம்?!" இதுதான் தமிழை அழிக்கப்போகிறது என்பதாய், ஏன் கூக்குரலிட வேண்டும்? தமிழகத்தில் எத்தனை பள்ளிகளில், தமிழ் மொழி பாடமாய் இல்லை? எத்தனை விழுக்காடு இருக்கமுடியும்? நம்மில் எத்தனை பேர், நம் பிள்ளைகளை "தமிழ் வழி கல்வியில்" படிக்க வைக்கிறோம்? எத்தனை பேரின் பிள்ளைகள், தமிழை "ஒரு பாடமாய் கூட"...

      படிக்காமல் இருக்கிறார்கள்? பிறகெப்படி, தமிழின் அழிவிற்கு ஹிந்தி(திணிப்பு) காரணமாய் இருக்க முடியும்? முழுக்க முழுக்க தமிழில் பதிவிடும் பிரபலங்களின் பதிவுகளில்; கணிசமான பின்னூட்டங்கள் "ஆங்கிலத்திலும்/தங்கிலீஷீலும்" இருக்கின்றன! எந்த பிரபலமும், மிகுந்த கண்டிப்புடன் "தமிழில் மட்டுமே" கருத்திடவேண்டும் என்று பணிப்பதில்லை! அவர்களுக்கு முக்கியம் "லைக்கு/காமெண்ட்டுகளின் எண்ணிக்கையே!" அவற்றை வைத்து என்ன சாதிக்கப் போகிறார்கள்? என்பது இன்றுவரை, எனக்குப் புரியவே இல்லை! ஆனால், அப்படிப்பட்டவர்களில் பலர்தான் "இதை ஹிந்தி திணிப்பு" என்று முழங்குகிறார்கள்! எத்தனை பெற்றோர்கள் "Daddy & Mummy" என்றழைப்பதை விரும்பி ஏற்கிறோம்?! என்பது நமக்கே தெரியும். என்மகளை, இளவயதிலேலேயே "அப்பா"வென அழைக்க அன்புக்கட்டளை இட்ட எனக்கு; "Daddy என்பதை விட; தமிழை ஒத்த "பப்பா" என்ற சொல் உயர்வென தோன்றும்!" நாம் ஒவ்வொருவரும்...

       நம் தாய்மொழியில் உரையாடுவதை வழக்கமாய் கொள்ள ஆரம்பித்தால் "எவனால்/எதனால் நம் தாய்மொழியை அழித்து; நம்முள் வேற்று மொழியை" விதைக்க முடியும்? பிற மொழிகளைக் கற்பதால், நம் தாய்மொழி அழியும் என்ற வாதம் ஆக்கப்பூர்வமற்றது! பிற மொழிகள், நம் தாய்மொழியின் புரிதலை/திறத்தை மென்மேலும் வளர்க்கவே உதவிடும்! தமிழக எல்லையைத் தாண்டிய பின்; ஹிந்தி தெரியாத ஒரே காரணத்தால், வளர்ச்சியை எட்டமுடியாதோர் எண்ணற்றோர்! இதுதான் நடைமுறை எதார்த்தம்! "அகரமுதல எழுத்தெல்லாம்" என்று 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, உலக மொழிகள் எல்லாமும் "அ"கரத்தில் துவங்குகிறது என்பதை உலகுக்கு உரைக்கும் அளவுக்கு மொழித்திறன் படைத்த பெருந்தகை போன்றோர் பயின்ற/வளர்த்த தமிழை; ஹிந்தியை மைல்கற்களில் ஆங்காங்கே எழுதுவதால், அழிக்க"வே" முடியாது! மாறாய், தமிழைப் பயிலாத/பழகாத, குற்றத்தால் வேண்டுமானால் அழிக்கலாம்! எனவே...

முதலில், நாம் தமிழில் பேச/படிக்க/எழுத கற்போம்! தமிழைக் காப்போம்!!

அருணாச்சலம் முருகானந்தம்

          திரு. அருணாச்சலம் முருகானந்தம் - கோவையில் ஓர் ஊரகப் பகுதியைச் சேர்ந்த இவரை; உங்களில் பலருக்கும் முன்பே தெரிந்திருக்கக் கூடும். இன்றுதான், இவரைப் பற்றி; தொலைகாட்சி ஒன்றின் திரைப்படம் சார்ந்த நிகழ்ச்சியின் மூலம் அறிந்தேன். ஹிந்தி மொழியில் "PadMan" என்ற பெயரில் ஒரு திரைப்படம் வெளிவருவதாகவும்; அது திரு. அருணாச்சலம் முருகானந்தம் அவர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றைப் பற்றியது என்றும் அந்நிகழ்ச்சியில் கூறப்பட்டது. யார் இவர்? என்ற ஆர்வம் எழுந்தது. உடனே, அவரைப் பற்றி இணையத்தில் தேடிப் படிக்க ஆரம்பித்தேன். என்னுடைய ஆச்சரியம் பல்கிப் பெருகியது. சூழல் காரணமாய் அவரின் உறவுகளாலேயே அவமானப் படுத்தப்பட்டு; தனிமைப் படுத்தப்பட்டது அறிந்து மனம் கனத்தது. அவற்றையெல்லாம் கடந்து, அவரின் எண்ணத்தை செயலாக்கி; அவர் வெற்றியை நிலைநாட்டிய விதம் மனத்தைக் கவர்ந்தது; அவரின் வைராக்கியம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

      2016-இல் இந்திய அரசின் "பத்மசிறீ" விருதை பெற்றிருக்கிறார்! அப்படி அவர் சாதித்தது என்ன? தன் மனைவி "விடாய்க்கால அணையாடைகளை (Sanitary Pads)" வாங்க இயலாத சூழலில், கந்தலான/அழுக்கான துணிகளை உபயோகிப்பதை பார்த்து வேதனைப்பட்டு இருக்கிறார். அவ்வாடைகள் ஏன் அதிக விலைக்கு விற்கப்படுகிறது? என்று வியந்து; குறைந்த விலையில் தயாரிக்க ஆராய்ந்திருக்கிறார். மிகக் குறைந்த விலையில், அவ்வாடைகளைத் தயாரிக்கும் இயந்திரத்தை வடிவமைத்து; அதற்கான உரிமம் பெற்றிருக்கிறார். தென்னிந்தியாவில் அதீத பிரபலம் இல்லையெனினும்; வட இந்தியாவில் பல பின்தங்கிய மாநிலங்களில் இவரின் இயந்திரமும், அதன் உற்பத்தியும் மிக பிரபலமாம். பல வெளிநாடுகளிலும், இவரது கண்டுபிடிப்பில் உருவான இயந்திரம் உபயோகப்படுத்தப் படுகிறதாம். அவரைப் பற்றிய தகவல்கள், என்னை மென்மேலும் ஆச்சரிய படுத்தியது. அவரைப் பற்றி மேலும் அறிய விரும்புவோர்...

          "அருணாச்சலம் முருகானந்தம்" என தமிழிலோ அல்லது "Arunachalam Muruganantham" என ஆங்கிலத்திலோ இணையத்தில் தேடுங்கள்! "விடாய்க்கால அணையாடைகளை" வாங்கமுடியாத இயலாமையில்; விளைந்த சிந்தனை, அவரை இவ்வுயரம் தொடும் அளவிற்கு உழைக்க வித்திட்டிருக்கிறது. பெரிய அளவில் வியாபாரமாய் செய்ய விருப்பமின்றி, பல பெண்களுக்கும் சேவையின் அடிப்படையில் பயிற்சி கொடுத்து; அவர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கும் உதவுகிறாராம். மாதவிடாய் காலங்களில், தம் வீட்டுப் பெண்களையே "தீண்டாத தகாதவர் போல்" பாவித்த அன்றைய காலகட்டத்தில்; அந்த சூழலில், அதை அவர்களுடன் "நேரடியாய் விவாதித்து" அதற்கான தீர்வை காணும் அவரின் முனைப்பு பெருத்த போற்றுதலுக்குரியது. இன்றும், மாதவிடாய் சம்பத்தப்பட்ட விடயங்களை; தமக்கு சம்பந்தமில்லை என விலகி நிற்கும் ஆண்களே அதிகம். அவ்வாடைகளின் பெயரைக் கடையில் சொல்லைக்கூட, பலருக்கும் தயக்கம் இருக்கிறது.

         ஆனால், 1962-இல் பிறந்து அன்றைய ஆணாதிக்க சூழலில் வளர்ந்த; இவர் எப்படி இவ்வளவு ஆழமாய் யோசித்து/அணுகி தீர்வைக் காண முடிந்தது? என இன்னும் வியந்து கொண்டிருக்கிறேன். என் வியப்பு உங்களையும் சென்று சேரவேண்டும் என்பதற்கே இத்தலையங்கம். மாதவிடாய் சம்பந்தப்பட்ட விடயங்களில்; பெண்களை விட, ஆண்களுக்கு அதிக புரிதல் இருக்கவேண்டும். அந்நிகழ்வுகளை, ஆண்கள் உணர்வுபூர்வமாய்  உள்வாங்கினால் மட்டுமே; அந்த சமயங்களில் பெண்களுக்கு பேருதவியாய் இருக்கமுடியும். உண்மையில், அந்நாட்களில் பெண்களுக்கு உடலியல் சார்ந்த பிரச்சனைகளை விட; உளவியல் சார்ந்த பிரச்சனைகளே அதிகம். அதை மிகச்சரியாய் இந்த மனிதர் உணர்ந்திருப்பதாய் தோன்றுகிறது. அதனால் தான், ஒரு காலகட்டத்தில்; சூழல் காரணமாய் அவருக்கு உறவுப் பெண்களே உதவிட முடியாத போதும், விலங்குகளின் இரத்தத்தை தம் உடலில் "சிறு பைகளில் அடைத்து" கட்டிக்கொண்டு...

    அதிலிருந்து இரத்தத்தைச் சொட்டச்செய்து, தன் ஆராய்ச்சியை செய்திருக்குக்கிறார். என்னவொரு அதிசய மனிதர் இவர்? அவரின் வைராக்கியம் அவருக்கான அங்கீகாரத்தை கொடுத்திருக்கிறது. மேற்குறிப்பிட்ட திரைப்படம் வெளிவந்த பின், அவர் மேலும் பிரபலமாகக் கூடும்! இதுபோல், சாதிப்பதற்கான விடயங்களும்/சாத்தியக்கூறுகளும் நம்மைச் சுற்றி ஏராளமாய் இருக்கின்றன. ஆனால், அதற்கான வாய்ப்புகளும்/முனைப்புகளும் எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதில்லை! வாழ்க்கையெனும் ஓட்டத்தில், எதற்கு ஓடுகிறோம் என்றே தெரியாமல் ஓடிக் கொண்டிருப்போரே இங்கு அதிகம். இருப்பினும், அந்த ஓட்டத்தின் இடையே கிடைக்கும் நேரத்தில்; இம்மாதிரியான மனிதர்களை பற்றி தெரிந்துகொள்ளவாவது முயல்வோமே? என்னை எட்டிய, இந்த சிந்தனை பிறருக்கு எட்டவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் இதைப் பகிர்கிறேன். இம்மாதிரியான விடயங்களை படிக்கும் போது, நம்முள்ளும் ஏதேனும் ஒரு உந்துததால் எழக்கூடும்.

வாழ்த்துகள் திரு. அருணாச்சலம் முருகானந்தம் அவர்களே!!!

சிறுநீர் குடிப்புப் போராட்டம் - நாம் என்ன செய்வது?

       கடந்த 40 நாட்களாக நாட்களாக நடக்கும் "தமிழக விவசாயிகளின்" போராட்டத்தின் ஓர் அங்கமாக; இன்று "சிறுநீர் குடிப்பு போராட்டம்" நடக்கும் என்று அறிவித்து இருக்கிறார்கள்! கேட்கும்போதே, மனதைக் குலைக்கும் அறிவிப்பு இது; அப்படியொன்று நடந்தால்...?! அது எத்தனைப் பெரிய கொடுமையாய் இருக்கும்? 25/30 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், சில ஏக்கர் நிலத்தை வைத்து விவசாயம் செய்வோர் "நிலக்கிழார்" என்று மரியாதையுடன் அழைக்கப்பட்டனர்! நல்ல வாழ்க்கையை வாழ்ந்தனர்; அவர்களை நம்பிய சில குடும்பங்களையும் வாழவைத்தனர். நம்மில் பலரும் இதை நம் கண்களால் கண்டும்; காதுகளால் பார்த்தும் இருக்கிறோம். அப்படிப்பட்ட "மனித குலத்தின் முதல் தொழிலும்; இயற்கையை ஒத்த, முதல் சாதனையும் ஆன..." விவசாயம் எனும் உன்னத செயலை; நிலங்கள் பலவும், கட்டிடங்கள் ஆகிய நிலையிலும், செய்யும் இவர்கள் நிலை இப்படி ஆக எவர் காரணம்? இதற்கு "எவர் என்ன செய்வது?"

• மத்திய அரசு: படியளக்கும் "ஆண்டவர்" என்று அன்போடு அழைக்கப்பட்ட விவசாயிகள், இப்போராட்டத்தை தலைநகர் தில்லியில் மத்திய அரசை எதிர்பார்த்து/வலியுறுத்தி நடத்துவதால்; நேரடியாய், மத்திய அரசை எளிதாய் குறை கூறலாம்! "வெளிநாட்டுப் பயணத்தையே; ஏதோ அடுத்த தெருவிற்கு செல்வது போல், செல்லும் பிரதமர்" ஒருமுறை கூட சந்திக்காதது தவறு என்று தட்டிக்கேட்பதில் எந்த தவறும் இல்லை! அதுபோல் "விவசாய நிலங்களில் கட்டப்பட்ட, ஒரு சாமியார் உருவாக்கிய சிலையை திறக்க, தமிழ்நாட்டின் ஒரு பகுதிக்கு வர முடிந்த பிரதமர்" விவசாயிகளை, ஒருமுறை கூட சந்திக்காதது குற்றம் என்று சுட்டிக்காட்டுவதிலும் எந்த தவறும் இல்லை!! ஆனால், இந்த குற்றச்சாட்டுகளும்/முழக்கங்களும்; விவசாயிகளின் தேவையை/குறையை நிவர்த்தி செய்யப் போவதில்லை!
• மாநில அரசு: மத்திய அரசையே குறைகூறிக் கொண்டிருப்பதிலும் எந்த நியாயமும் இல்லை! இப்போராட்டத்தின் ஆரம்ப காலத்தில், இதற்கு இணையாக போராட்டம் நடத்திய வடமாநில விவசாயிகளுக்கு; சம்பந்தப்பட்ட மாநில அரசுகள் கடன் தள்ளுபடி செய்து, தேவையைப் பூர்த்தி செய்திருக்கிறார்கள்! அப்படி இருக்கையில், நம் மாநில அரசு; இதைச் சார்ந்து, ஏன் எதையும் செய்யவில்லை? நிதியில்லை என்று எளிதாய் சொல்லக்கூடும்! குறைந்தது, தில்லி சென்று; பிரதமரை சந்திக்க வைக்கவாவது முயன்றிருக்கலாமே? ஆனால், பாவம்... அவர்களுக்கு கட்சி சின்னம் மற்றும் ஆட்சியைத் தக்கவைக்கவே நேரம் போதவில்லை. சில மறுப்புகள் இருப்பினும், இம்மாதிரியான நிகழ்வுகளின் போதுதான்; மறைந்த அந்த "பெண் முதல்வரின்" இழப்பு மிகவும் பூதாகாரமாய் தெரிகிறது! அவர் இருந்திருந்தால், இப்போராட்டம் இத்தனை நாட்கள் நீடித்திருக்க வாய்ப்பில்லை!

• பொதுமக்களாகிய நாம்: 

1. ஒருவகையில், நம் கண்ணெதிரே விளைந்த பொருட்களை; அதை விளைவித்தவர், வீட்டு வாசலுக்கே வந்து விற்றவரை; அவற்றை வாங்கியவரை, விவசாயிகளுக்கு பெரிய பிரச்சனை இல்லை! அப்போதும், அவர்களின் பொருளுக்கு தகுந்த விலை கிடைக்கவில்லை என்ற பிரச்சனை இருந்தது! ஆனால், இப்படி பூதாகாரமாய் இல்லை. அதை விடுத்து, எப்போது "குளிர்சாதன அறையில், பதப்படுத்தப்பட்ட" பொருட்களை வாங்க ஆரம்பித்தோமோ; அங்கே ஆரம்பித்தது - விவசாயம் மற்றும் விவசாயிகளின் அழிவின் ஆரம்பப்புள்ளி! பெருந்தொழில் அதிபர்களின் சந்தைத் திறனுக்கு, ஈடுகொடுக்க முடியாதபோது; அப்புள்ளி பல புள்ளிகளாய் பெருகியது. இயலாமையால், தம்முயிருக்கு இணையாய் நினைத்த விளைநிலங்களையே விற்கும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்ட போது; அப்புள்ளிகள் சிக்கலான கோடுகளால் பின்னப்பட்டு, இன்றைய நிலைக்கு வந்திருக்கிறது. சரி, நாம் என்ன செய்யமுடியும்? 
2. மத்திய/மாநில அரசுகளை "அரசியல்வாதிகள் போல்" குறைகூறிக் கொண்டிருக்காமல்; நம்மால் இயன்ற அளவில் விவசாயம் செய்யவேண்டும்! குறைந்தது, மரங்களையாவது வளர்க்கவேண்டும்; மரம் செழிக்க, மழைப் பெருகும்! மழைப் பெருக, விவசாயம் தழைக்கும். இதுவொன்றும், இமாலய இலக்கு இல்லை! அப்படி வாழ்ந்தவர்கள் தானே நாம்? பின்னோக்கி செல்வது ஒன்றும் பெரிய சவால் இல்லை! இப்போதே, பல குழுக்கள் அதை செய்ய ஆரம்பித்து இருக்கின்றன! எங்கள் கிராமத்தின் அருகில் இருக்கும் திருக்கோவிலூர் நகரில் கூட "நாடொப்பன செய்!" என்றோர் குழு, அதை செய்ய ஆரம்பித்து இருக்கிறது. அவை மென்மேலும் பல்கிப் பருக வேண்டும்; விவசாய பொருட்கள் சார்ந்த பெருந்தொழில் அதிபர்களும் பண்ணைகளும் அழியவேண்டும் அல்லது மாறவேண்டும். அதற்கு மரம் வளர்ப்பது முதல் கடமையாகிறது. 
3. இது நீண்ட காலத் திட்டம்! விவசாயிகளின் பிரச்சனையும் ஒரு பெருநோயே! அதற்கு நிரந்தர மருத்துவம் தான் மாற்று எனினும்; முதலுதவி தான் இப்போதைக்கு தேவை என்பது உண்மை. முதலுதவியை பின்வருவது போல் செய்யலாம்: இயற்கைப் பேரழிவிற்கு நிதி திரட்டுவது போல்; விவசாயிகளின் பிரச்சனைக்கும் விவசாயத்தை/விவசாயியை அழித்ததில், நமக்கு(ம்) பங்கிருக்கிறது என்ற வகையிலாவது, இதை செய்யவேண்டும். அப்படிப்பட்ட முதலுதவி செய்யும் முனைப்பு உள்ளவர்களில் நானும் ஒருவன்; இதை கூட்டுமுயற்சியாய் செய்ய வேண்டும். இதுவரை, அப்படி எவரும் முனைந்திருக்கிறார்களா? என்று தெரியவில்லை. இருப்பின் சொல்லுங்கள்; அவர்களோடு நம்மை இணைத்துக் கொள்ளலாம். இல்லையெனில், அப்படியோர் முயற்சியை; இப்போதேனும் துவக்கலாம். இனிவரும் காலத்திலாவது, இம்மாதிரியான சூழல் நிகழாவண்ணம் தடுக்கலாம்.

நம்மால் இயன்ற வகையில், முதலுதவியைத் துவங்கலாமே?!

நீண்ட காலத் திட்டத்தையும் நினைவில் நிறுத்துவோம்! செயல்படுத்துவோம்!!

அன்புள்ள (கமல் ஹாசனைச் சார்ந்த) நம்மவர்களுக்கு...

உறுதி ஏற்போம்! கை கோர்ப்போம்!!

{திரு. கமல் ஹாசன் சொன்னதில்...

"களம்புகுந்தோர் களமறியார்!" என்பதற்கு ஆர்ப்பரித்த நாம்; 

"களமறிந்தோர் களமிறங்கார்!" என்றதை ஆழ்ந்து கவனிக்கவில்லையோ?!} 

*******

அன்புள்ள (கமல் ஹாசனைச் சார்ந்த) நம்மவர்களுக்கு!

          சென்ற வாரம் "அன்புள்ள திரு. கமல் ஹாசனுக்கு!" என்ற தலைப்பில் திரு. கமல் ஹாசனுக்கு எழுதிய பகிரங்க கடிதத்தைப் படித்திருப்பீர்! அவர் என்ன முடிவெடுக்கப் போகிறார் என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்! அதற்கு முன், நாம் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை - நம்மவர்களான உங்களுடன் பகிர்வதும் என் கடமை ஆகிறது! "ஒருவேளை, அரசியலில் இறங்கி; அவர் தோற்றுவிட்டால் என்ன ஆவது?!" என்ற கவலை சிலருக்கு இருக்கக் கூடும்! அப்படியோர் கவலை அவருக்கே கூட இருக்கக்கூடும். அந்த கவலையைக் களைந்தெறியும் முனைப்பே இந்த பதிவு. இந்த விடயத்தில், நாம் செய்ய வேண்டியவற்றை கீழே விளக்கி இருக்கிறேன்:

• வெகுநிச்சயமாய், மேற்குறிப்பிட்ட அழைப்பு "திரு. கமல் ஹாசன் அரசியலில் நுழைந்து, தனியாய் வெல்வார்" என்ற அடிப்படையில் அல்ல; அது சாத்தியமும் அல்ல! நிஜ வாழ்வில், அவரும் நம்மைப் போன்ற "ஒரு சாமான்யனே" என்பது நிதர்சனம். அவரின் படங்களில் கூட "அப்படிப்பட்ட நாயகத்தனத்தை" அவர் செய்வதில்லை; கடந்த காலங்களில் நிகழ்ந்திருக்கலாம்! ஆனால், காலத்திற்கேற்ப தன்னை மாற்றிக்கொண்டவர் அவர். அதுதான் "A Wednesday" என்ற படத்தின் தழுவலுக்கு "உன்னைப் போல் ஒருவன்" என்ற தலைப்பிட காரணம்! ஆம், அவர் நம்மைப் போன்று; நம்மில் ஒருவர்; A comman man!
• திரு. கமல் ஹாசனின் முடிவு ஒருபுறம் இருக்கட்டும்.  அதற்கு முன், நம்முடைய "நேரடிப் பங்கீடு" இல்லாமல்; அவர் மட்டுமல்ல! எவராலும் இதைச் சாத்தியப்படுத்த முடியாது என்பதை நினைவில் நிறுத்துவோம். சாமான்யர்கள் பலருக்கும், திரைப்படங்களில் வருவது போல் "நமக்காக எல்லாவற்றையும் செய்ய, தீப்பிழம்பாய் ஒருவன் வருவான்!" என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. அந்த நம்பிக்கை தவறில்லை! ஆனால், அப்படி யோசித்தவுடன் அல்லது வசனம் பேசியவுடன் - "அதிர வைக்கும்" பின்னணி இசையோடு "மிரள வைக்கும்" ஒரு நாயகன் நம்முன் தோன்றிட, இது சினிமா அல்ல! வாழ்க்கை! அந்த நம்பிக்கையை சாத்தியமாக்க "ஒப்பற்ற உழைப்பு" தேவை! அந்த உழைப்பும் "கூட்டு உழைப்பாய்" இருந்தால் மட்டுமே;  எதிர்பார்க்கும் வெற்றி சாத்தியம்!
• "யாராவது வந்து குரல் கொடுத்தால், தொடர்ந்து களத்தில் இருந்தால்; அவரை ஆதரிப்போம்!" என்ற மனநிலை பலருக்கும் இருக்கிறது. அப்படி யோசிக்கும் நமக்கே "அப்படி எவரும் வரமுடியாத சூழலில் அரசியலும்/சமுதாயமும் சீர்கெட்டு இருக்கிறது!" என்பது திண்ணமாய் தெரியும். இங்கே விவாதிக்கப்படும் விடயம் "வீட்டில் இருக்கும் சாக்கடையை சுத்தம் செய்யும் விடயம் அல்ல! சமுத்திரத்திலேயே கலந்துவிட்ட சாக்கடையை சுத்தம் செய்யும் விடயம்!!" "எவரேனும் வந்து குரல் கொடுப்பார்! பின்னர், அவரோடு இணைவோம்!" என்பது நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத விடயம்! ஆனால், அப்படி ஒரு ஆற்றலும்/ஈர்ப்பும் உள்ள ஒருவரைக் கண்டறிந்து, அணுக முடியும்! அப்படி நாம் கண்டறிந்த ஒருவராகத் தான் திரு. கமல் ஹாசன் அவர்களை பார்க்கிறேன். ஆனால், அவரால் தனியாய் சாதிக்க முடியாது!
• தமிழகத்தில் ஒரு "நிலையான/முறையான அரசியல் மாற்றம்" உருவாகிட - அமைப்பாளர்கள்/செயலாளர்கள்/மாவட்ட நிர்வாகிகள் துவங்கி சட்டமன்ற & நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள்/மேயர்கள் வரை - குறைந்த பட்சம் 500 "நேர்மையான நபர்கள்" தேவை! தலைவன் மட்டும் நேர்மையாய் இருப்பின், இங்கே மாற்றங்கள் நிகழ்வது ஒருக்காலும் சாத்தியமில்லை! அந்த நபர்களில் ஒருவராய், என்னை முதல் ஆளாக அறிவிக்க; எனக்கு எந்த தயக்கமும் இல்லை. திரு. கமல் ஹாசனுக்கு பல ஆயிரக்கணக்கான ஆதரவாளர்களில், 500 நபர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது மிக எளிதான விடயம். அதற்கு நாம் தான், முதலடி எடுத்து வைத்து; அவருக்கு தேவையான உறுதியை அளிக்க வேண்டும். நமக்கிருக்கும் எல்லா ஐயங்களையும் ஒதுக்கி வைத்து, அவருக்கு இதைத் தெளிவாய் உணர்த்தி; அவரை அழைப்போம்! எனவே, நம்முடைய உறுதியை அவரின் பார்வைக்கு கொண்டு செல்வதும் நம் கடமை! அருள்கூர்ந்து, உங்களின் உறுதியையும் வெளிப்படுத்துங்கள்; இக்கருத்தைப் பகிருங்கள்.
• அந்த உறுதி கிடைத்தால் மட்டுமே; அவரோ அல்லது அவர் போன்ற ஒருவரோ "தீப்பிழம்பாய் வெகுண்டெழுந்து" பொதுவாழ்க்கைக்கு வருவது சாத்தியம்! பொதுவாழ்வில் தம்மை அர்ப்பணிக்கும் எண்ணம், ஆயிரக் கணக்கானோர்க்கு உண்டு! ஆனால், ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்கும் தயக்கம்; தனித்து எப்படி செய்வது என்பதே! இது தனிமனிதனால் சாத்தியமில்லை! இது கூட்டு முயற்சியால் மட்டுமே சாத்தியமானது. அதை ஒருங்கிணைக்க தான் திரு. கமல் ஹாசனை அழைக்கிறேன். நீங்களும் தொடர்ந்து அழையுங்கள்! அவரின் மனமும் ஓர் நாள், ஓர் கணம் - மாறும்! அப்படி மாற்றவேண்டியது நம் கடமை!
• "களம்புகுந்தோர் களமறியார்!" என்று அவர் சொன்னதை மட்டும் ஆரவாரமாய் பார்த்த நாம், அதற்கடுத்து சொன்ன "களமறிந்தோர் களமிறங்கார்!" என்பதை ஆழ்ந்து கவனிக்கவில்லை என்று தோன்றுகிறது! "களமறிந்தோர்" என்ற அவரின் பட்டியலில் எவரெவர் இடம்பெற்றனர் என்பது தெரியாது! ஆனால், அவருக்கு தெரியாமலாவது; அந்த பட்டியலில் அவர் இருக்கிறார் என்பதில் எவருக்கும் மாற்றுக் கருத்தும் இருக்கமுடியாது. என் பட்டியலில், அவர் நிச்சயம் முதன்மையில் இருக்கிறார். எனவே, அவருக்கு அரசியல் தெரியாது என்று அவர் கூறுயது; ஒரு நிருபரின் கேள்விக்கு வேண்டுமானால் "சிறந்த பதிலாய் இருக்கலாம்!". ஆனால், அவரின் இயல்பான சமுதாய அக்கறையும், அறிவியல் ஞானமும் அனைவரும் அறிந்ததே.
• நாமெல்லாம் ஒன்றாய் சேர்ந்து, ஒத்தக் குரலில்; அவரை நோக்கி நாம் அனைவரும் "உம்மைப் போல் ஒருவன்" என்று உறுதியளிப்போம்! சமீபத்தில் "இந்தியா டுடே (India Today)" இதழுக்களித்த பேட்டியில் அவரே சொன்னது போல் "அவருக்குள் இருக்கும் சமுதாயக் கோபம் 40 ஆண்டுகள் முதிர்ந்தது!" என்பது நாமறிந்ததே. அந்தக் கோபத்தை, அவரின் அரசியல் ஞானத்தோடு சேர்த்து அரசியலுக்குள் கொண்டு சேர்ப்பது; நம் அனைவரின் கடமை. எனவே, அவரின் தயக்கத்தைத் தகர்த்தெறிந்து; அவரோடு நாமும் இணைந்து நாம் அனைவரும் விரும்பும் "அரசியல் மாற்றத்திற்கு" வழிவகுக்க வித்திடுவோம்! வாருங்கள், அவரைத் தொடர்ந்து அழைப்போம்! நம் உறுதியை தெரிவிப்போம்!! கூட்டாய் வெல்வோம்!!!
• மேலும், நம் வள்ளுவப் பெருந்தகை  "காலமறிதல்" மற்றும் "இடனறிதல்" போன்ற அதிகாரங்களில் தெளிவாய் சொல்யிருப்பது போல்; முறையான "அரசியல் மாற்றம்" உருவாக, மிகச்சரியான இடமும்/காலமும் இப்போது வாய்த்திருக்கிறது என்பது நாம் அனைவரும் அறிந்ததே. எனவே, இனியும் காலம் தாழ்த்தாமல்; செயல்களைத் துவங்குவது மிக முக்கியம்! அதற்கு திரு. கமல் ஹாசன் போன்றோர் தேவை என்பதே; உங்களை அனைவரின் சார்பான என் பார்வையும்/கோரிக்கையும்.
• "இத்தனை கோடி மக்களில் வேறொரு தலைமையே இல்லையா?!" என்ற கேள்வி சிலரின் மனதில் எழலாம்; தவறில்லை! இது வேறொரு தலைவன் இல்லாததால் விளைந்த முடிவு அல்ல! இங்கே, ஆயிரமாயிரம் தலைவர்கள் இருக்கக்கூடும்!  ஆனால், அவர்களின் பெயர் கூட, நம்மில் பலருக்கும் தெரியாது. எல்லோர்க்கும் தெரிந்த ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுப்பது மிக முக்கியம்; அதிலும் நம்பிக்கையான ஒருவர் தேவை! அதனால் தான், திரு. கமல் ஹாசனை முன்மொழிகிறேன்! மாற்று இருப்போர் சொல்லுங்கள்; அவரைத் தொடரவும் எந்த தயக்கமும் இல்லை! தலைமையைத்  தாண்டி, இப்போது தேவையான பெருத்த முனைப்பு;  மேற்குறிப்பிட்ட 500 பேர்களைக் கண்டறிவதே! நம்மில் இருந்து தான், அவர்களைக் கண்டறிந்து; தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்! அவர்களை வேறெங்கும் தேட முடியாது.
• முன்பு என் வலைப்பதிவில் "என்னுள் உதித்தது" என்ற பிரிவில் பதிந்த; ஒரு கருத்துப்படத்தை இட்டு, இந்தப் பதிவை முடிக்க எண்ணுகிறேன். ஆம்! "அரசியல் எனும் சமுதாயக் கடமையில்" - விமர்சகர்கள் ஆகிய நம் ஒவ்வொருவருக்கும் பங்கு இருக்கிறது. வாருங்கள், நம் சமுதாயக் கடனை ஒருங்கிணைந்து ஆற்றுவோம்! வெற்றி கொள்வோம்!! 

"சிறு துளி பெருவெள்ளம்" என்று நாம் அறிந்ததை; நடைமுறைப் படுத்துவோம்!!! 

- விழியப்பன் எனும் இளங்கோவன் இளமுருகு

{www.vizhiyappan.blogspot.com}

அன்புள்ள திரு. கமல் ஹாசனுக்கு!

வருவீர்! வெல்வீர்!!

{உங்கள் அனைவரின் சார்பாகவும் எழுதியிருக்கிறேன்! 

அருள்கூர்ந்து, பலருடனும் பகிருங்கள்; இது, திரு. கமல் ஹாசனை சேரட்டும்!!}

*******

        அன்புள்ள திரு. கமல் ஹாசன்,

      ஜனநாயகத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து, ஜனநாயத்தின் ஒரு அங்கத்தினனாய்  நீங்கள் வெளிப்படுத்தும் கருத்துக்கள் மிகுந்த பாராட்டுக்குரியவை; வாழ்த்துகிறேன்! உங்களைப் பல ஆண்டுகளாய் தொடர்வோர்க்கு; உங்களின் இந்த ஜனநாயகக் கடமையும், உணர்வும் புதிதான செய்தியல்ல! உங்களின் படங்கள் துவங்கி, உங்களின் பேட்டி, கவிதை, கருத்துகள் வரை பலவற்றைத் தொகுத்து ஒரு நீண்ட பட்டியலை இடலாம்! நான் உங்களின் அபிமானிகளில் ஒருவன்! ஸ்ருதியை "என் மகளாய்" பார்க்கும் மனநிலையைக் கூட ஒரு பதிவில் குறிப்பிட்டு இருக்கிறேன். அதுதான், உங்கள் மீதான என் போன்றோரின் பார்வை/நம்பிக்கை. சரி, இந்தப் பகிரங்க கடிதத்தின் கருவுக்கு வருகிறேன்.

• சமீபத்திய பேட்டி ஒன்றில், நீங்கள் ஏன் அரசியலுக்கு வரக்கூடாது? என்ற கேள்விக்கு "1. எனக்கு தெரிந்த விடயத்தை மட்டுமே! நடிப்பது எனக்குத் தெரிந்த தொழில், அதனால் செயகிறேன்; அரசியல் எனக்குத் தெரியாது. 2. எனக்கு நன்றாக சாப்பிடத் தெரியும் என்பதற்காக, என்னையே சமைக்க சொன்னால் எப்படி?" - என்ற சாராம்சத்தில் இரண்டு பதில்களைச் சொன்னீர். பலரும் உங்களின் பதிலளிக்கும் திறனைக் கண்டு வியந்தனர்! நானும் வியந்தேன் என்பதை மறுக்கவில்லை! ஆனால், அதோடு மட்டும் நின்றுவிட - நான் உங்கள் இரசிகன்(மட்டும்) அல்ல! நான் உங்கள் அபிமானி! இரண்டுக்கும் இடையேயான வித்தியாசத்தை நீங்கள் அறிவீர்.
• மேலுள்ள உங்கள் விளக்கங்களை, நீங்கள் அடிக்கடி குறிப்பிடும் ஒரு விடயத்தின் அடிப்படையில்; கேள்வியாய் வைக்க விரும்புகிறேன். அந்த விடயம் "நான் நடிகனாக வரவிரும்பி திரையுலகுக்கு வரவில்லை! ஆனால், நடிகனாய் ஆக்கப்பட்டேன்!" என்பதே. இதுபோல், பலரும் ஆகி இருக்கலாம்! ஆனால் "உலக நாயகன்" ஆகிட எல்லோராலும் இயலாது. எனவே, தெரியாத ஒரு விடயத்தில் புகுந்து, அதைத் திறம்பட செய்வது உங்களுக்கு புதிதல்ல! நடிகன் எனும் அங்கத்தையும் தாண்டியம், பலவற்றை செய்து சாதித்து காட்டி இருக்கிறீர்.
• என் அனுமானம் சரியெனில் "நீங்கள் நன்றாக சமைக்கத் தெரிந்தவராகவும் இருப்பீர்!" இது பொய்யெனினும், பரவாயில்லை "தமிழக மக்களுக்காய், சமைக்கப் பழகுங்கள்!" ஆம், நீங்கள் அரசியலுக்கு வரவேண்டும் என்பதே என் கோரிக்கை. ஏன் வரக்கூடாது? என்று பிறர் கேட்டதுக்கு, நீங்கள் சொன்ன பதில்கள் சாதுர்யமானவை தான்! ஆனால், சரியானவையா? என்ற வினா எழுகிறது! பிறக்கும் போதே, எவரும் எதையும் கற்றுக்கொண்டு பிறப்பதில்லை என்பதை இச்சிறியேன் உங்களுக்கு சொல்வது அபத்தம் எனத் தெரிந்தும் - இச்சூழலில் சொல்வது, என் கடமையாகிறது.
• அடுத்த தேர்தலுக்கு இன்னும் காலம் இருக்கின்றது. அதற்குள், உண்மையாகவே உங்களுக்கு தெரியாதவை இருப்பினும் தெரிந்து கொள்ளலாம். முதலில் களத்தில் இறங்குங்கள்! அரசியல் களம், உங்களுக்கு தரும் சவால்கள்; உங்கள் அரசியல்-அறிவை "மென்மேலும்" வளர்க்கும். இன்றைய நிலையில், அரசியலில் உரிய மாற்றம் நிகழ, அரசியல் வரலாறு தெரிந்தவரை விட; "அன்பே சிவம்" என்பதை உணர்ந்த ஒருவரே தேவை! அரசியல் வரலாறை/அறிவை; படிப்பதால் தெரிந்து கொள்ளலாம்! ஆனால், மக்களை நேசிக்கும் ஒழுக்கத்தை - படித்து அறிதலாகாது! அது சிந்தித்து உணர வேண்டியது! படிப்பதை விட, சிந்திப்பது எத்தனை சிரமமானது அனைவரும் அறிந்ததே. எனவே, அரசியலைப் படித்து அறிய வேண்டுமெனில்; அது உங்களுக்கு சாத்தியமானதே!
• ஒரு நடிகரை அரசியலுக்கு அழைப்பது அல்லது அரசியலில் ஆதரிப்பது; புரியாதோர்க்கு வேண்டுமானால் "சினிமா மோகம்" காரணமாய் நிகழ்வது என்ற பொதுப் புத்தியாய் இருக்கலாம்! ஆனால், அதில் ஒரு உளவியல் உள்ளது. ஆம்! ஒவ்வொரு பெற்றோரும், பார்ப்பவர் அனைவரிடமும் "தெரிந்த பெண்ணோ/பையனோ இருந்தால் சொல்லுங்கள்" என்று வேண்டுவதைப் போன்று, இதுவோர் நம்பிக்கை. அப்படியோர் நம்பிக்கையை நம்பி, தம் பிள்ளைகளின் வாழ்க்கையையே ஒப்படைக்கும் மக்கள்; அரசியலையும்/அரசையும் ஒப்படைப்பதில் ஆச்சர்யம் தேவையில்லை! இந்த நம்பிக்கைகளில், ஏமாற்றங்கள் நிகழலாம்! ஆனால், அந்த நம்பிக்கை சத்தியம்! அது போன்றவொரு நம்பிக்கை தான், ஒரு நடிகரை அரசியலில் எதிர்பார்ப்பதில் உள்ள உளவியல்.
• உங்களைப் போன்றோரரை அழைப்பதின் பின்னணியில் - வெறும் நம்பிக்கை மட்டுமல்ல! ஆழ்ந்த புரிதலும் சேர்ந்தே உள்ளது! அது நிச்சயம் வெற்றியை/பலனை அளிக்கும். ஒருவேளை "தோல்வி ஏற்பட்டால் என்ன செய்வது?" என்ற ஐயம் இருப்பின் - அதை தகர்த்து எறியுங்கள். உங்களின் பல படங்கள் அளிக்காத ஏமாற்றத்தை/தோல்வியை விட - உங்களுக்குப் பெருத்த பாதிப்பை வேறெதுவும் அளிக்க முடியாது. உதாரணத்திற்கு - "மகாநதி" திரைப்படம் "வணிக ரீதியாய்" பெரிய அளவில் பலனளிக்காதது - என்னுள் இன்றும் பசுமரத்தாணியாய் இருக்கிறது! "அன்பே சிவம்" கூட காலம் கடந்தே - பல பாராட்டுகளைப் பெற்றது. எனவே, அப்படி ஏதும் நிகழும் என்ற அச்சம் ஏதும் இருப்பின், தூக்கி எறியுங்கள்.
• இப்போதிருக்கும் நிலையில் "உம்மைப் போல் ஒருவர்" அரசியலில் தோற்க சாத்தியமே இல்லை! உங்களுடன் "என்னைப் போல் பலர்" பொதுவாழ்வில் சாதிக்கும் எண்ணத்தோடு இணைந்திடக் காத்திருக்கிறோம்! எங்களுக்கு மற்றவரின் நம்பிக்கையைப் பெறும் "நம்பிக்கை அளிக்கும்" காரணி இல்லை! என்னுடைய படைப்புகள் பலவும், மிகச் சிறப்பாய் இருப்பினும்; ஒரு குறுகிய வட்டத்துக்குள்ளேயே உழன்று கொண்டிருக்கிறது! காரணம், நான் பிரபலமில்லை! ஒருவரின் படைப்புகள் பலரையும் சென்று சேர்ந்திட; அது அவசியம்! என் மிகச் சிறந்த நட்பு வட்டம் கூட; என் படைப்புகளை, பொது நட்பைத் தாண்டி இட்டுச் செல்வதில்லை! இதுதான் நிதர்சனம்!
• அரசியலில் வெற்றி பெற, முக்கியத் தேவைகளில்; கீழ்வருவதும் சில: 1. பலருக்கும் பரிச்சயமான பிரபலம், 2. அந்த பிரபலம் கொடுக்கும் நம்பிக்கை, 3. பொதுவாழ்வை நேசிக்கும் பொதுவுடைமை, 4. நல்ல சிந்தனைகள், 5. நேர்மை/வாய்மை, 6. அரசியல் அறிவு. இவை அனைத்தும் உங்களிடம் இருக்கிறது. மேலும், "உண்மையான பிரதிநிதிகளாய்" பிறரிடம் உங்களை இட்டுச்செல்லும் முனைப்புடைய படையும் முக்கியம்! அதற்கு, என்னைப் போன்ற எண்ணற்றோர் இருக்கிறோம். பின் என்ன தயக்கம்? பின் எது தடை?
• நல்ல சிந்தனைகள், நல்ல செயல்களுக்கு வித்திடும்! உங்களிடம் உள்ள சிந்தனைகள், உங்களின் நற்செயல்களை அடிப்படையாய் உள்ளன! அந்த செயல்கள், நீங்கள் விரும்பும் ஜனநாயக மாற்றத்துக்கு வழி வகுக்க; உங்களின் செயல்பாடுகளைப் பொதுவாழ்வில் இணைப்பது மிக முக்கியம்! அதை நீங்கள் நிச்சயம் செய்யவேண்டும்; அதுதான் என் போன்றோரின் கோரிக்கை!
• நானறிந்த வகையில், இன்றைய சூழலில்; இங்கே 3 வகையானோர் உண்டு: 1. என்னைப்போல், பொதுவாழ்வில் சாதிக்கும் முனைப்பிருந்தும், பின்தொடர்வோர் இல்லாமல் தோற்போர் - துரதிஷ்ட்டவாதிகள்!, 2. பின்தொடர்வோர் கொண்டு, அரசியலில் நுழைந்து; "சுயநலத்தை மட்டும்" காத்து தோற்போர் - துரோகிகள்!, 3. பின்தொடர்வோர் இருந்தும், அரசியலில் நுழையாமலேயே தோற்போர் - உங்களைப் போன்றோரை என்னவென்பது?! எனக்குத் தெரியவில்லை!
• நீங்கள் சொல்வது போல், மக்களில் பெரும்பான்மையானோர்; இப்போதைய சூழலுக்கு, நீங்கள் பரிந்துரைத்த அரசியல்வாதிக்கே ஆதரவு அளிக்கிறார்கள்! நானும் அவ்வாறே! ஆனால், அது நிரந்தரமா? என்ற சந்தேகம் "எல்லோருக்கும்" இருப்பது, நீங்களும் அறிந்ததே! எனவே, பல்லாயிரக் கணக்கானோர் சார்பாய், நிரந்தரமான மாற்றத்தை வேண்டி; நான் இந்த அழைப்பை விடுக்கிறேன்! அருள்கூறுத்து உணர்வீர்! நல்ல முடிவெடுப்பீர்!  

சூழலின் அவசியம் உணர்ந்து,

படிப்போர் அனைவரும் இதைப் பகிர்ந்து; 

உங்கள் பார்வைக்கு சேர்ப்பர் என்ற நம்பிக்கையில்...

- விழியப்பன் எனும் இளங்கோவன் இளமுருகு

{www.vizhiyappan.blogspot.com}

ஏன் பெரும்பான்மையில் பலரும் எதிர்க்கிறார்கள்?

{முன்குறிப்பு: திரு. ஓ.பி.எஸ். அவர்களின் நேற்றைய இரவுப் பேட்டிக்கு முன்பே எழுதியது! 

ஓரிரு நாட்கள் கழித்து பதிவதே திட்டம் - சூழல் காரணமாய் இன்றே பதிகிறேன்}

*******

  திருமதி. சசிகலா நடராஜன் முதலமைச்சராகப் பதவியேற்பதைப் பொதுமக்களில் பெரும்பான்மையில் பலரும், எதிர்க்க என்ன காரணம்? அவர் மேல் எவருக்கும் தனிப்பட்ட வெறுப்போ/பகையோ இல்லை! பின் ஏன், ஒரேநேரத்தில் ஒருசேர பலருக்கும் அப்படித் தோன்றவேண்டும்? சில புரிதல்கள் கீழே:

1. நம்மில் பலரும், ஒரு பதவிக்கு அல்லது உயர்பதவிக்கு - நம் சக பணியாளரை/போட்டியாளரை - பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு அல்லது ஏமாற்றிவிட்டு வரவேண்டும் என்ற ஆசை இருப்பது இயல்பே! அதைச் சார்ந்து, அறத்தை மீறிய செயல்களைக் கூட செய்திருப்போம். அத்தைய செயல்களை, அவற்றால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் நிச்சயம் விமர்சித்து இருப்பார்கள்; சபித்தும் இருப்பார்கள். இருப்பினும், அது ஒரு பணிப்போராட்டம்; அப்படித்தான் நிகழும் என்ற சமாதானத்துடன் கடந்திருப்போம்.
2. மேற்குறிப்பிட்ட உதாரணத்தில், நாமும் அடிப்படைத் தகுதியுடன், அதே பணிச்சூழலில் இருப்போர் என்பதை உணரவேண்டும். எந்த அனுபமும், தகுதியும் இல்லாமல் - கட்சியிலோ/ஆட்சியிலோ/பதவியிலோ - ஒருபோதும் அங்கம் வகிக்காதவர் எடுத்தவுடன் அரசாங்கத்தின் உயர்பதவியில் அமர முயல்வதே பெருத்த எதிர்ப்புக்கு காரணமெனத் தோன்றுகிறது. கட்சிக்காரர்கள் பலரும் சொல்வது போல்; நிழலாய் அவர் பல காரியஙகள் செய்திருப்பது உண்மையாய் இருக்கலாம். மறைந்த அந்த தலைவியால் ஏன் “மறைமுகமாய் கூட” அது சுட்டிக்காட்டப் படவில்லை?! என்ற கேள்வியைக் கூட ஒதுக்கி விடலாம். ஆனால், பதவியில் அமரமுடியாத இடைஞ்சல்கள் வந்த போதெல்லாம், திரு. பன்னீர் செல்வத்தைத் தானே பதவியில் அமர்த்தி இருக்கிறார்? என்ற உண்மையும் கேள்வியாய் எழுகிறது.
3. திரு. ஸ்டாலின் அவர்கள் தி.மு.க. வில் பல ஆண்டுகள் உறுப்பினராய்/மேயராய்/பலபதவிகளை வகித்தவர் என்பதை அனைவரும் அறிவர். அவரே கூட “தலைவர்” என்ற பதவிக்கு நிகரான ஒரு பதவியைப் பெறும்போது; குடும்ப அரசியல் என்றே பலரும் விவாதிக்கின்றனர். வயதில் மூத்த அனுபவம் வாய்ந்த தலைவர்கள் இருக்கிறார்களே?! என்ற வாதம் வைக்கின்றனர். அப்படி, களப்பணி செய்த ஸ்டாலின் போன்றோருக்கே மறுப்புகள் இருக்கும்போது; இந்த எதிர்ப்பு நியாமாகத் தானே தோன்றுகிறது?
4. "அனுபவம் இல்லையென்றால் என்ன? நாமும் படித்தவுடனே எந்த முன் அனுபவமும் இல்லாமல் தானே முதலில் பணியில் அமர்கிறோம்?" என்றோர் கேள்வி எழலாம். உண்மைதான், அதை மறுப்பதற்கில்லை! ஆனால், அப்பதவியைப் பெறுவதற்குரிய கல்வியெனும் அடைப்படைத் தகுதியோடு தானே அப்பணியைப் பெறுகிறோம்? அப்படியான அடிப்படைத் தகுதி கூட இல்லையே! என்பதும் எதிர்ப்புக்கு காரணமாய் இருக்கிறது. 
5. மேலும், முந்தைய தலைமை இறந்த 2 மாத காலத்தில்; இப்படி அடுத்தடுத்துப் பதவிகளை அடைய நினைப்பதும் எதிர்ப்பை உருவாக்கி இருக்கிறது! இந்த ஆட்சியின் ஆயுட்காலம் இன்னும் 4 ஆண்டுகளுக்கு மேல் இருக்கிறது. குறைந்தது ஓராண்டாவது பொறுமையாய் இருந்து, இம்மாதிரியான ஒரு முயற்சியை மேற்கொண்டிருந்தால்; இப்போது எதிர்ப்பவரில் பலரும் கூட ஆதரவாய் இருப்பர் என்றே தோன்றுகிறது. அதுவரை, அவர் முன்பே "நிழலாய் இருந்தார்!" என்ற கூற்றுப்படி; இப்போதும் நிழலாய் இருந்து பல விடயங்களைச் செய்து - அவரின் பலத்தை/திறமையை நிரூபிப்பதே முறையான வழியாய் இருக்கும்.
6. தாம் வாக்களித்து, பதவியில் அமர்த்திய தலைவி இறந்து, இரண்டு மாதமே ஆன நிலையில்; இப்படியோர் முடிவை சர்வாதிகாரம் கொண்டு செய்ய நினைப்பது, மக்களின் மனதில்; எதிர்ப்புடன் சேர்ந்து பெருத்த பயத்தையம் உருவாக்கி இருக்கிறது. அந்த பயம் தான், பெரும்பான்மை எதிர்ப்பாய் மாறி இருக்கிறது. இதில் விந்தை என்னவென்றால், ஜெயலலிதா எனும் ஆளுமையை; அவர் உயிரோடு இருந்தபோது  தவறாய் விமர்சித்தோர் கூட,  இன்று அவரை நினைத்து வருந்திக் கொண்டிருப்பதே. அவர்களும், அவர் விட்டுச் சென்ற கட்சி இன்னும் தழைக்கவேண்டும் என்ற நல்லெண்ணத்தில் எதிர்ப்பைக் காட்டுக்கிறார்கள்.
7. இப்படி பல விதங்களில் எதிர்ப்புகள் இருக்க, ஒரு சர்வாதிகார எண்ணத்துடன்; அவரின் அரசியல் பிரவேசம், பதவியைக் குறிவைத்து இருப்பது சரியாய் தோன்றவில்லை! ஒருவேளை, இப்போது அவர் பதவியைப் பெற்று, ஏதேனும் ஒரு காரணத்திற்காய்; பின்னர் தோல்வியை அடைந்தால் அது அவருக்குத்தான் பெரிய பாதகத்தை விளைவிக்கும்.
8. எனவே, அவர் இன்னும் ஓரிரு ஆண்டுகள்; அவருக்கு இருக்கும் செல்வாக்கை வைத்துக்கொண்டு - திரைக்கு பின்னிருந்து இயக்கும் இயக்குனர்கள் போல் - பின்னிருந்து கட்சியையும்/ஆட்சியையும் நடத்துவதே சிறந்தது. அதை சிறப்பாய் செய்துகாட்டினால், அவர் மேல் நம்பிக்கைப் பெருகி அவருக்கு ஆதரவாய் மாறும். இடையில், அவரின் அரசியல் ஞானத்தையும், அனுபவத்தையும் விரிவாக்கிக் கொள்ளலாம். அப்படி பொறுமை காத்து, ஓரிரு ஆண்டுகள் கழித்து பதவியை அணுகுவது சரியாய் இருக்கக்கூடும்.
9. முதல்வர் போன்ற பதவியை அடைய ஒருவர் ஆசைப்படுவதோ அல்லது சூழ்ச்சி செய்வதோ; அரசியல் களத்துக்கு புதிதல்ல! ஆனால், அது எந்த வகையில் நிகழ்கிறது என்பதையே; மக்கள் முக்கியமாய் பார்க்கிறார்கள். முன்னாள் முதல்வரின் மரணத்தில் இருக்கும்  சந்தேகமே தீர்க்கப்படாத நிலையில்; அதுபற்றி கட்சிக்காரர்கள் சரியான காரணங்களைக் கூறாத நிலையில் - இப்படி பதவியைக் குறிவைத்து செயல்கள் நடைபெறுவது, மக்களுக்கு மேலும் பல சந்தேககங்களை உருவாக்கி இருக்கிறது. அந்த சந்தேகங்கள், பயமாய் மாறி; எதிர்ப்பாய் அலைவீசுகிறது என்பதே நிதர்சனம். 
10. சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள், திருமதி. சசிகலாவுக்குப் பெரும்பான்மையான ஆதரவைக் கொடுக்கலாம்; அரசியல் சாசனப்படி, அது முறையானதாகவும் இருக்கலாம்! ஆனால், சட்டமன்ற உறுப்பினர்களையே தேர்ந்தெடுத்தது, ஜனநாயக அடிப்படையிலான பொதுமக்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். பொதுமக்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளிப்பதும், சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் ஜனநாயகக் கடமையாகிறது. எனவே...  

மக்களின் ஆதரவு இருப்பவர் ஒருவரை, முதல்வர் பதவியில் அமர்வதே... 

ஜனநாயகத்தை உயிர்ப்பிக்கும் செயலாகும்!!!

இளைய தலைமுறையினரின் தன்னெழுச்சியும் - மூத்த தலைமுறையினரின் பின்புலமும்!!!

{"தமிழ் ஹிந்து" நாளிதழுக்கு அனுப்பப்பட்டு, எந்த பதிலும் இல்லாததால் - இங்கே பதிகிறேன்.
முதல் வடிவத்தைப் படித்து, சில மாற்றங்களை பரிந்துரைத்த; 
என் நண்பன் திரு. அ. கதிர்வேலுக்கு நன்றிகள்}
*****

    தன்னெழுச்சியாய் கருவாகி, உருவாகி, நாளைய விடியலுக்கு எருவாகி முடிந்த; இளைய தலைமுறையினரை முதன்மைப்படுத்திய போராட்டம் வரலாற்றில் இடம் பெற்றுவிட்டது. முன்வைத்த பிரச்னை “ஏறுதழுவுதல் எனும் ஜல்லிக்கட்டு” எனினும்; தவறாமல் மற்ற சமூகப் பிரச்சனைகளை இணைத்து, வலுவான அடித்தளத்தை அமைத்தனர் இளைய தலைமுறையினர். பெரும்பான்மையில் எல்லோரும் இந்த வெற்றியை உணர்ந்து, உள்வாங்கி சிலாகித்துப் போற்றுகின்றனர். இருப்பினும், சிலர் "இந்த போராட்டம் இப்படி முடிந்திருக்கலாம்! அப்படி முடிந்திருக்கலாம்!" என்ற ஆலோசனையைக் வழங்கும் போது; ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, நம் பெருந்தகை சொல்லிய “சொல்லுதல் யார்க்கும் எளிய!” நினைவுக்கு வருகிறது. ஆனால், பெருந்தகை தொடர்ந்த  “அரியவாம்! சொல்லிய வண்ணம் செயல்!” என்பதை மெய்ப்பித்து - அரிதான செயலை செய்திருக்கிறார்கள் இளைய தலைமுறையினர்.

         இந்த போராட்டம் எவ்வொரு கட்சியையும்/இனத்தையும்/தலைவரையும் முதன்மைப் படுத்தாத தன்னெழுச்சி போராட்டம்! இதை ஒருங்கிணைத்தவர் என ஒரு தனிமனிதரோ அல்லது தனி குழுவோ இல்லை! இத்தன்னெழுச்சி - ஓர் சாகசம்! துவங்கிய கணமே, பல ஆயிரக் கணக்கானோரைக் கொண்டெழுந்தது - ஓர் சகாப்தம்! சில மணிகளில், பல இலட்சங்களாய் பெருகியது - ஓர் வரலாறு! மேலோட்ட பார்வைக்கு, இது வெறும் "ஏறு தழுவுதல் எனும் ஜல்லிக்கட்டை” மையப்படுத்தி; உணர்ச்சிவயப்பட்டு உருவான போராட்டமாய் தோன்றும்! ஆனால், ஒவ்வொரு இளைய தலைமுறையினரின் ஆழ்மனதிலும் "பல சமுதாய பிரச்சனைகள்" இரணங்களாய் இருந்திருப்பதை இத்தன்னெழுச்சி பறைசாற்றுகிறது! ஒவ்வொரு சாமான்யனும், பிரச்சனைகளைக் கடந்து செல்வது இயல்பாகிய போதும்; தன் அடையாளம்/சுயத்தை எவரேனும் அழிக்கவோ/உடைக்கவோ முற்படும்போது எதிர்ப்பைக் காட்டத் தவறுவதே இல்லை.

      அதுவே, ஓரினத்தின் அடையாளத்தையே அழிக்கவோ/உடைக்கவோ சூழ்ச்சிகள் நடந்தால்; எதிர்ப்பு எப்படி இருக்கும்...? அதைத்தான், இளைய தலைமுறையினர் ஒன்றுகூடி அரங்கேற்றி; உலகுக்கு காணொளி மூலம் காட்டி இருக்கிறார்கள். பொறுமையின் விளிம்பு வரை துரத்தப்படும் ஒருவரின் எதிர்ப்பு இப்படித்தான் இருக்கும் - இதுவே மானுட இயல்பு! இதற்கு இளைஞர்/முதியவர்/தமிழர்/இந்தியர் என்ற எந்த பாகுபாடும் இல்லை! இலையை தலைமுறையினரின் போராட்டம் திசை மாறியது அல்லது நீர்த்துப் போனது என்பதெல்லாம் “வெற்றுப் பிதற்றல்கள்!”.  எல்லாப் பிரச்சனைகளையும் தாண்டி, ஒவ்வொரு இளைய தலைமுறையினரின் ஆழ்மனதிலும்; அவர்களின் முந்தைய தலைமுறையினரின் வாழ்வியல், எண்ண வடிவில் இருந்திருப்பது திண்ணம்! நம் “தாத்தா மற்றும் பாட்டி” காலத்தில், இப்படிப்பட்ட தன்னெழுச்சி தேவைப்பட்டதில்லை. அவர்களுக்கு இருந்ததெல்லாம் - ஒற்றை எதிரி! அது ஆங்கிலேயர்கள் எனும் நம் அந்நியர்கள்.

         அவர்களுக்கு தேவைப்பட்டது அடிமைத்தனத்தில் இருந்து விடுதலை மட்டுமே! காந்தி, சுபாஷ் சந்திர போஸ், வ.உ.சி., பாரதியார் போன்ற எண்ணற்ற உண்மையான தேசப்பற்று கொண்ட தலைவர்கள், தலைமையெனும் அதிகார போதை தரும் மாயையிலிருந்து விலகி; மக்களில் ஒருவராய் சேர்ந்து போராடினர். அவர்கள் எந்தப் பிரிவினையுமின்றி ஒன்று சேர்ந்து, அடிமைச் சங்கிலியை உடைத்தெரிந்தனர். அடுத்து வந்த நம் “அப்பா மற்றும் அம்மா” காலத்தில் - அவர்களின் முன்னோர் பெற்று தந்த சுதந்திரமும்/உரிமையும் கொஞ்சம், கொஞ்சமாய் பறிபோக ஆரம்பித்தது. அது, மீண்டுமொரு அடிமைசங்கிலி அரசியல்வாதிகள் எனும் உள்ளூர் எதிரிகளால் பிணையப்பட வழிவகுத்தது! இதை நம் “அப்பா மற்றும் அம்மா” உணராமல் இல்லை! ஆனால், பொருளாதாரம் எனும் கோரப்பிடியில் சிக்கி, வாழ்வியலே போராட்டமானது அவர்களுக்கு. அதனால் தான், நம் “தாத்தா மற்றும் பாட்டி" உண்மையான தலைவர்களுடன் கைகோர்த்து...

     அந்நியர்களை விரட்டியதை நேரடியாய் பார்த்து வளர்ந்தும்; அவர்கள் உள்ளூர் எதிரிகளை எதிர்க்காமல் கடந்தனர். ஆனால், நம்முள் அறத்தை விதைத்து நம்மையே விதைகளாக்கிட; அவர்கள் தவறவில்லை. அதுதான், இளைய தலைமுறையினர் வடிவில் விருட்சமாகி; "அறப் போராட்டமாய்" உருமாறியது. இதில், என்னைப் போன்றோரை; இடைப்பட்ட தலைமுறையாய் பார்க்கிறேன். எம் பெற்றோரால் நல்ல வளர்ச்சியைப் பெற்றிருப்பினும், முழுப் பொருளாதாரத் திடத்தன்மைக்காக வாழ்வியலோடு போராடும் எங்களுக்கும்; முந்தைய தலைமுறையினரின் இயலாமை, நீட்சியாய் இருக்கிறது. ஆனால், எங்களின் சகோதரர்/சகோதரி போன்ற உறவில் இருக்கும் இளைய தலைமுறையினருக்கு; அறம் சார்ந்த புரிதல்களையும், முடிந்த அளவில் பொருளாதார ஆதரவையும் கொடுக்க நாங்கள் தவறவில்லை. இப்போராட்டம், இளைய தலைமுறையினர் உணர்ச்சிவயப்பட்டு; இலக்கில்லாமல் நடத்தியதல்ல!

   சூழலால் இயலாமையில் உழன்ற, மூத்த தலைமுறையினரும் துணை நிற்பர் என்பதை மிகச்சரியாய் கணித்து; தேர்ந்த முதிர்ச்சியுடன், தெளிவான இலக்கோடு நடத்தியப் போராட்டம்! "வயது முதிர்ந்தவர் முதல் இளம்பிள்ளைகள் வரை போராட்டக்களத்தில்; முகமலர்ச்சியோடு கலந்து கொண்டது" அதைத்தான் பறைசாற்றுகிறது! எனவே, இளைஞர்களால் உருவான இப்போராட்டம் நமக்கு சம்பந்தமில்லாத ஒன்று என்பதாய் கருதாமல்/விமர்சிக்காமல்; மூத்த தலைமுறையினராய், நம் ஒவ்வொருவருக்கும் இந்த போராட்டத்தில் தொடர்பும்/பொறுப்பும் இருக்கிறது என்பதை உணர்வோம். அது நம் சமுதாயக் கடமையும் கூட என்பதை மனத்திருத்தி, அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளில் அவர்களுக்கு உறுதுணையாய் நிற்கும் மனவுறுதியை ஏற்போம்! நம் அனுபவமும்; இளைய தலைமுறையினரின் அகன்ற அறிவும்/வெளியுலகத் தொடர்பும்  ஒன்றிணையட்டும்! எவர் எப்படி விமர்சித்தாலும்; என்னளவில், நடந்து முடிந்த…

போராட்டத்தை - வெற்றிப்படிகளின் "ஆரம்ப"ப்படியாய் தான் பார்க்கிறேன்!

!!

பின்குறிப்பு: சிலர் வாதிப்பது போல் - இளைய தலைமுறையினரை ஒருங்கிணைக்கும் “ஓர் தலைமை” இல்லாத கவலை எனக்குள்ளும் உண்டு! நம் பெருந்தகை "அரசியல்" எனும் இயலில், அரசாங்கம் மற்றும் அரசாள்பவர் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதை, பல்வேறு கோணங்களில் தெளிவாய் விவரித்திருக்கிறார். அவற்றை உள்வாங்கி, தலைமையைப் பற்றிய ஓர் விவாதமும் என்னுள் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அதை, அடுத்த பதிவில் எழுதுகிறேன்.

"புறங்கூறாமை"யும் சமூக-வலைதளங்களும்...

         தலைப்பைப் பார்த்தவுடன், இத்தலையங்கம் எதைச் சார்ந்தது என்பதை யூகிக்க முடியும். ஆம், தமிழக முதல்வரைப் பற்றி புரளிப் பேசுவோர் பற்றிய ஆதங்கமே - இந்த தலையங்கத்தின் மையக்கரு. நடிகர்கள் துவங்கிப் பிரபலங்கள் பலரைப் பற்றியும் இப்படியான புரளிகள், சமூக-வலைதளங்களில் உலாவருவது அனைவரும் அறிந்ததே. இருப்பினும், ஒரு மாநில முதல்வரைப் பற்றிய இத்தகைய புரளிகள்; பொதுமக்களுக்கு எத்தகைய சிரமங்களை விளைவிக்கும் என்ற சமூக-அக்கறை இல்லாத அலட்சியம் மிகவும் கவலைக்குரியது. ஒரு தொலைகாட்சி விவாதம் நடத்தும் அளவிற்கு, இந்த புரளிகள் அரங்கேறி உள்ளன. என்ன விதமான மனிதர்கள் இவர்கள்? அப்படியென்ன, புரளிப் பேசுவதில் நாட்டம்? அதிலும், நம் பிரதிநிதியாய் இருக்கும் மாநில முதல்வரைப் பற்றி? நம் குடும்பங்களில்; எவ்வளவு பகை இருப்பினும் - ஒருவர் உடல்நிலை சரியில்லை எனில், எல்லாவற்றையும் மறந்து அவர் நலமடையவேண்டும்...

        என்று வாழ்த்துவதை எளிதாய் பார்க்கலாம்; அதுதான், மனித இயல்பு. அப்படி இருக்கையில்; எப்படி இவ்வகையான புரளிகள் அதீத அளவில் பேசப்படுகின்றன? சமுதாய அக்கறையுடன், தனிமனித ஒழுக்கத்துடன்; முதல்வரின் உடல்நிலையைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதில் - இருக்கும் வேட்கையை எந்த விதத்திலும் மறுக்கவில்லை! அந்த எதிர்பார்ப்பும்/அக்கறையும்; வரவேற்புக்கும், பாராட்டுக்கும் உரியதே. ஆனால், அதை இப்படி தரமற்ற வகையில்; புரளியாய் பேசுவது எந்த வகையிலும் ஏற்புடையதல்ல! தற்போதிருக்கும் நிலைமை/எதிர்பார்ப்பு என்ன? தமிழக முதல்வரின் உடல்நிலை சரியில்லை; மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு, சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவரின் உடல்நிலையைப் பற்றி - அரசு சார்பில் அறிக்கை வெளியிட வேண்டும். அருமை! நல்லதொரு சமூக அக்கறை - பாராட்டுகள். கட்சிக்காரர்கள் தினமும் நிறைய சொல்லியும்; இல்லையில்லை! அரசு சார்பில் எவரேனும் அதிகாரப்பூர்வமாய்...

      சொன்னால் தான் நம்புவோம் என்கிற பிடிவாதம் இருக்கிறது. சரி, அதைக்கூட ஒரு அதீத அன்பின் விளைவாய் எடுத்துக்கொள்வோம். அதிலும், ஒரு வரைமுறை வேண்டுமல்லவா? அவரின் உடல்நிலையைப் பற்றி "அவதூறாய்/தவறாய்" புரளிப் பேசும் ஒழுக்கமின்மை எப்படி சரியாகும்? நம் பிரதிநிதியாய் இருப்பினும்; முதல்வரும் ஒரு சராசரியான தனிமனிதர். மேலும், அவர் ஒரு பெண். அதையெல்லாம் மறந்துவிட்டு "காட்சியாக/புகைப்படமாக வெளியிட்டால் தான் ஏற்போம். இல்லையேல், அவரைப் பற்றி அவதூறாய் பேசுவோம்" என்ற மனநிலை சரியானதா? ஏன், அவர்களுக்கு இந்த புரிதல் இல்லை? (அரசியல் தர்மமற்றது எனினும்) எதிர்க்கட்சியினரின் கோரிக்கையில் இருக்கும், அரசியல் ஆதாயம் சார்ந்த அவர்களின் எண்ணத்தைப் புரிந்து கொள்ளமுடிகிறது.  ஆனால், ஒரு தனிமனிதனுக்கு அற்ப சந்தோசத்தைத் தவிர வேறென்ன இருக்க முடியும்?! இது, முதல் நிகழ்வு அல்ல; நிச்சயம், இது இறுதியான நிகழ்வும் இல்லை!

     முகநூல் போன்ற சமூக-வலைதளத்தில், இப்படி புரளி பேசுவதற்கென்றே சில சிறார்கள் இருக்கிறார்கள். எல்லாவற்றையும் புரளிப் பேசுவதே, அவர்களின் வாடிக்கை! தொடர்ந்து "அரசியல் நையாண்டி" என்ற பெயரில்; சமூக அக்கறையின்றி பதிவிடுவோரை நான் முடக்கி விடுவேன். அவர்கள், சமூக(வலைத்தள)த்தின் "மிக அபாயமான நோய்க்கிருமிகள்!". இவர்களுக்கு எதைப் பற்றிய அக்கறையுமில்லை; அற்ப சந்தோசமே, அவர்களின் குறிக்கோள். அப்பதிவுகளை "எந்த உணர்வோ/மறுபரிசீலனையோ" இன்றி - பகிர்வோர்; பதிவர்களை விட ஆபத்தானவர்கள் என்றே நான் பார்க்கிறேன். ஏனெனில், அந்தப் பகிர்வுகள் தான் - புரளிப் பேசுவோரை; மேலும் புரளிப் பேசத் தூண்டுகிறது. அதனால் தான் "விவேகமுள்ள ஒருவரின் காதை எட்டும்போது, புரளி அழியும் (Gossip dies when it hits a wise person's ear)" என்றோர் சொற்றொடர் வழக்கில் இருக்கிறது. இதுபோன்ற, ஆங்கில சொற்றொடர்களைக் கூட; நாம் எளிதில் ஒதுக்கிவிடக்கூடும்.

     நம் பெருந்தகை "திருக்குறள்" எனும் உலகப் பொதுமறையில் "புறங்கூறாமை" என்றோர் அதிகாரத்தையே வகுத்து இருக்கிறார். அதிலும், முதல் குறளையே "அறங்கூறான் அல்ல செயினும்" என்று துவக்கி இருக்கிறார். என் திருக்குறள் விளக்கவுரையிலும், அந்த அதிகாரத்தை அதீத தாக்கம் கொடுக்கும் வண்ணம் எழுதி இருக்கிறேன். விளக்கவுரை எழுதும் முன்பே, "புரளி பேசுதல்" எனும் தலையங்கத்திலும், புரளிப் பற்றியப் பார்வையைப் பகிர்ந்திருக்கிறேன். இப்படிப் புரளி பேசுதலின் விளைவைக் கொஞ்சம் கூட உணராமல்; நம் முதல்வரைப் பற்றி இப்படி முறையற்று பேசுதல் சரியா? அதிகாரப்பூர்வ செய்தியை எதிர்பார்த்தார்கள்; மருத்துவமனை தரப்பில் இருந்து "எழுத்து மூலம்" விளக்கம் கொடுக்கப்பட்டது. அதையும் நம்பாத எதிர்க்கட்சியினர், ஆளுநர் சென்று பார்த்துவிட்டு சொல்லவேண்டும் என்றனர். மேற்குறிப்பிட்ட தொலைகாட்சி விவாதத்தில்,  ஆளுநரின் செய்தியையும் - முறையற்று விமர்சிக்கிறார்கள். ஒரு சிறிய காணொளியை...

    வெளியிட முடியாதா? என்று ஒருவர் கேட்கிறார். அதிலும் "மூத்த வழக்கறிஞர்" என்ற அடைமொழியுடன் பெயர் குறிப்பிடப்பட்ட ஒருவர் - "நான் விசாரித்தேன், முதல்வர் சிரித்துக் கொண்டே நலமுடன் இருக்கிறேன் என்று சொல்லி இருந்தால், நம்பலாம்!" - என்று, ஆளுநரின் உரையரை இப்படி இருந்திருக்கலாம் என்று பரிந்துரை செய்கிறார். இவர்களைப் போன்றோரை எல்லாம், முன்பே தீர்க்கமாய் உணர்ந்துதான் - "மானிடர்களே! இல்லற வாழ்வில் கூட , புறங்கூறாமை இருக்கக்கூடாது!" - என்று குரல் உயர்த்தி சொல்லத்தான்; அந்த 10 குறள்களை "இல்லறவியல்" எனும் இயலில் வகுத்தாரோ? என்ன செய்ய? - "வள்ளுவரையும்/குறளையும்" கூட - தமிழ் "இரண்டாயிரம் வருடப் பழமையானது!" என்று பீற்றிக்கொள்ளும் போது மட்டும்தானே நினைவு கொள்கிறோம்? சமூக வலைத்தளங்களில் அறநெறிப் பற்றி விரிவாய் பேசுவோர் சிலர் கூட, புரளிப் பேசுவதைப் பார்க்கும்போது; மனது மிகவு கணக்கச் செயகிறது.

அரசியல்வாதியாய்(மட்டும்) பார்க்காமல்; நம்மில் ஒருவராய்(ஆவது) நினைத்து...

நம் முதல்வர் விரைவில் குணமடைய வேண்டுவோம்! 

அதுவரை, நம் பொறுமைக் காப்போம்!!

ஆண்/பெண் உறவு - ஓர் அலசல்! (பாகம் 2)

        முதல் பாகத்தில் சொல்லியிருந்தது போல், பெரும்பான்மை ஆண்கள் காதலை முறையாய் வெளிப்படுத்தாததற்கு - உறவை அடுத்த கட்டத்திற்கு இட்டுச்செல்ல வாழ்க்கையோடு போராடி, ஓய்வின்றி ஓடிக்கொண்டிருப்பதே - காரணம். அப்பதிவில் குறிப்பிட்ட காதல்/கள்ளத்தொடர்பு சார்ந்த - இரண்டு உறவுகளும்; அங்கீகாரம் இல்லாதது (அல்லது) முழுமை அடையும் உறுதி இல்லாதது - என்பதால், இந்த அசலில் இருந்து விளக்கிவிடலாம். எனவே, குடும்ப அமைப்பில் இணைந்திருக்கும் உறவு சார்ந்த ஆண்களை மட்டும் எடுத்துக் கொள்வோம். ஒரு பெண்ணுக்கு எவ்வொரு சிக்கல் நேர்ந்தாலும் - அவள் சார்ந்திருக்கும் ஆண் உறவுகளையே (தந்தை/சகோதரன்/தமையன்) இந்த சமூகம் கேள்விக்கு உட்படுத்தும். எனவே, ஆண்கள் இந்த சமூகத்தையும் சமாளிக்க வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது. சரி, குடும்ப வளர்ச்சி சார்ந்த உழைப்பு அதிகமாய் தேவைப்படாத ஆண்கள் "காதலை வெளிப்படுத்துவார்களா?!" என்றால்...

       நான் பார்த்த வகையில்; அவர்களால், குடும்பத்தாருடன் அதிக நேரம் செலவிட முடிகிறது. குடும்பத்தாருடன் அதிக நேரம் செலவிட முடிந்த ஆண்களால், வெகு நிச்சயமாய் - இயல்பான வாழ்க்கையோடு ஒன்ற முடியும். வீட்டின் சூழல், அவர்களுக்கு அந்த வாய்ப்பை உருவாக்கிக் கொடுக்கும். எல்லாப் பெண்களின் மனதிலும் - அடுத்த கட்டம் பற்றிய சிந்தனை இருப்பது போல்; அதுபோல், எல்லா ஆண்களின் மனதிலும் - காதல் சார்ந்த சிந்தனைகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன! "சரி, அதை எப்போது தான் வெளிப்படுத்துவர்?" என்றால்; முதலில், பெண்கள் - ஆண்களைப் பெரிதும் சார்ந்திருப்பதில் இருந்து வெளிவரவேண்டும். அதற்கு தகுந்த சூழலை உருவாக்குவதில், சமூகத்திற்கு பெரிய பங்குண்டு. சமீபத்திய "இரயில்நிலையக் கொலை..." பற்றி நினைத்தால்; அந்த சூழல் விரைவில் வருவதற்கு சாத்தியமேயில்லை. அடுத்து, ஆண்களின் பொறுப்புகள் குறைக்கப்பட வேண்டும். இதற்கு, சில நாடுகளில் இருப்பது போல்...

        பெற்றோரின் சொத்துகளைப் பிள்ளைகளுக்கு கொடுக்கக்கூடாது! என்று சட்டம் வரலாம்; தவறில்லை. தன் பிள்ளைகளுக்கு "என்ன தேவை? எவ்வளவு தேவை?" என்பதைக் கூட நிர்ணயிக்க முடியாமல்; இந்த சமூகம் ஒரு ஆணைத் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. ஆண்களும், தம் இலக்கு எதுவென்று உணரக்கூட நேரமின்றி ஓடுகிறான். மேலை நாட்டு ஆண்களுக்கு, இம்மாதிரி இலக்கின்றி ஓடும் நிலையில்லை. அதனால் தான், அங்கிருக்கும் ஆண்களால் - காதல் உணர்வை - எளிதில் செயல்வடிவில் வெளிப்படுத்த முடிகிறது. நம்முடைய சூழலில், பிள்ளைகளை வளர்த்து, அவர்கள் மூலம் - பெயரன்/பெயர்த்தியைப் பார்த்து மகிழ்ந்த பின்னர் தான் - ஒரு ஆணுக்கு, வாழ்க்கையின் முழுமையை உணரும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. அதனால் தான், அவனால் இயல்பான விடயங்களில்/நிகழ்வுகளில் கவனம் செலுத்தமுடியவில்லை. ஆனால், திருமணமாகிக் குழந்தைப் பிறந்தவுடனேயே; ஒரு பெண்ணால் வாழ்கை முழுமையடைந்ததாய் உணரமுடிகிறது.

       எனவே, குடும்பத் தேவைகள் பூர்த்தியான பின், வயதான காலத்தில் தான் - ஆண்களுக்கு, அடிமனதில் ஆழ்ந்து புதைந்திருந்த காதல் சார்ந்த உணர்வுகள் மேலெழ ஆரம்பித்து, ஒரு ஆணால் காதலை மையப்படுத்திப் பார்க்க முடிகிறது! அதை எதிர்பார்த்து/எதிர்பார்த்து மனதால் சோர்ந்துபோன பெண்ணால், அவனின் உணர்வை ஏற்கும் சூழலில், அப்போது இருக்க முடிவதில்லை. எனவேதான், வயதான ஆண்கள் பலரும் பின்வரும் விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாகிறார்கள்: "1. கிழத்துக்கு, இப்பத்தான் பாசம் பொங்குதாக்கும்?; 2. இத்தனை வருசத்துல, ஒருதடவையாவது இவ்வளவு அன்பா இருந்திருக்கியா யா?; 3. மீசை நரைத்தாலும், கிழத்துக்கு ஆசை மறையவில்லை; 4. வேலைவெட்டி இல்லாம, வீட்டிலேயே இருந்தால்; இப்படியெல்லாம் தான் சிந்தனை வரும்!". இதில் மிக-முக்கியமானது, 4-ஆவது தான்; அதில் மறைந்திருக்கும் உண்மை - "வேலைப்பளு அதிகம்" இருந்ததால் தான் - இளமைக்கு காலத்தில், ஆண்களால்...

    காதல் உணர்வை வெளிப்படுத்த முடியவில்லை என்பதே! அதை ஒரு பெண் இரண்டு காலக்கட்டத்திலும் புரிந்து கொள்ளாதாது தான், ஒரு ஆணின் உச்சபட்ச துரதிஷ்ட்டம். போதாக்குறைக்கு, பிள்ளைகளும் வயதான  ஆணை உதாசீனப் படுத்துவதும் நிகழும். பிள்ளைகள் விரட்ட/விரட்ட, மனைவியிடம் ஓடுவான்; "முன் செய்ததன் வினைபோல்" மனைவியும் உதாசீனப்படுத்த - என்ன செய்வது? என்று குழம்பும்போது - "நீ ஆம்பளைடா!" - என்று உள்ளும்/புறமும்(சமூகம்) - குரல் ஒலிக்கும்! அந்த "வறட்டு"கெளவரம்" கடந்து, காதல் உணர்வு மீண்டு(ம்) வரும்; மீண்டும், மனைவியைத் தேடும் - மீண்டும் "ஆம்பளைடா!" குரல். இப்படியே - ஒரு பந்து போல் தான் - பல ஆண்களின் வாழ்க்கை அமைகிறது! அவனின் சூழலும்/உணர்வும் புரியாமல்; அது "ஆண் திமிர்" என்றே வெளியுலகத்தால் பார்க்கப்படுகிறது. தன் இயலாமை மற்றும் ஆற்றாமை காரணமாய; ஆணும், "ஆண் திமிர் தான் டா!" எனும் மாயப் போர்வையில் ஒளிந்துகொள்கிறான்.

இந்த அலசல் இன்னும் முழுமை அடைந்தாய் தோன்றவில்லை! எனவே...

தொடரும்!!!

"ஆண்/பெண் உறவு" - ஓர் அலசல்! (பாகம் 1)

            "ஆண்/பெண்" என்ற இரு-துருவர்களைக் கொண்ட எவ்வகை உறவானாலும்; சிக்கலாகவே  இருக்கிறது. ஒரு பெண்ணிடம் இருந்து - "நான் எதிர்பார்க்கற மாதிரி, நீ என்னைக்கும்/எதையும் செய்தததில்லை!" என்ற குற்றச்சாட்டு எழாத; காதல்/திருமணம்/கள்ளத்தொடர்பு - இல்லாத உறவுகளே இல்லை எனலாம். தவறான தொடர்பே எனினும்; இங்கே, கள்ளத்தொடர்பையும் இணைத்தது - அதுவும், ஒருவகை உறவு என்பதால் தான்! உதாரணத்திற்கு, திருட்டைத் தொழிலாகக் கொண்ட திருடர்கள் எனினும்; அவர்களுக்குள் "கூட்டுத்திருட்டு" என்ற ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டபின் - அவர்களும் "தொழில் தர்மத்துடன்" இருத்தல் அவசியமாகிறது. ஒருவரையொருவர் ஏமாற்றாமல் இருப்பதும் (அல்லது) அவர்கள் வீட்டுக்குள்ளேயே திருடாமல் இருப்பதும் அவசியமாகிறது. அதுபோல், கள்ளத்தொடர்பும் ஓர் உறவு என்பதால்தான், அதையும் இணைத்தேன். பல குற்றசாட்டுகள் உண்டெனினும்; "காதலை வெளிப்படுத்துதல்" சார்ந்த...

         எதிர்பார்ப்புகளால், விளையும் ஏமாற்றங்களால்; மேற்குறிப்பிட்ட குற்றச்சாட்டு, பொதுவில் முன்வைக்கும் ஒன்றாக இருக்கிறது. பொதுப்புத்தியில் - "ஆண்களுக்கு காதலை வெளிப்படுத்த தெரியாது!" என்ற குற்றச்சாட்டு இருப்பது அனைவரும் அறிந்ததே; அதில், உண்மையும் இருக்கிறது. அதை மேலும் ஆழமாய் ஆராயும் முயற்சியே இத்தலையங்கம். உறவுக்குள் செல்லும் முன் - ஆண், தன் காதலை பலவகையில் எளிதாய் சொல்கிறான்.  ஆனால், அவ்வுறவு மலர்ந்த பின் - நாளடைவில், ஆண் தன் காதலை வெளிப்படுத்த தவறுகிறான் (அல்லது) வெளிப்படுத்த (தெரி/முடி)யாமல் இருக்கிறான். "காதலும் காமமும்" என்ற தலையங்கத்தில் குறிப்பிட்டது போல் - உறவுக்குள் நுழைந்தபின் - காதலை; ஆண், காமத்தை முன்வைத்தே அணுகுகிறான். உண்மையில், தன் காமத்திற்குப் பின் - காதல் இருப்பது கூட பல ஆண்களுக்குத் தெரியாது. வெகுநிச்சயமாய், இது இயற்கையான விடயமே! இப்பதிவின் நோக்கம், ஆண்களின் தவறை...

             நியாயப்படுத்துவதில்லை! மாறாய், உண்மையை உண்மையாய் ஆராய்வது. ஒரு பெண்ணின் மேல் (காதல்/திருமணம்/கள்ளத்தொடர்பு - எவ்வுறவானாலும்) இருந்த காதல் மறைந்திட, என்ன காரணம் இருக்கமுடியும்? "வேறொரு பெண்ணுடன் தொடர்பு" போன்ற பல காரணங்களால், காதல் குறையும் வாய்ப்புண்டு. அவ்வகையினர், வேறு பிரிவில் வருவோர்; அதுபோன்ற எந்த வகையினரையும் கருத்தில் கொள்ளவில்லை! இங்கே நான் எடுத்துக் கொண்டிருப்பது, இயல்பாய் - காதலை விட்டு, விலகி நிற்கும் ஆண்களைப் பற்றியே! அப்படி விலகியோர், தங்கள் காதலை வெளிப்படுத்தும் விதங்களில் ஒன்றுதான் - காமம்! இப்படி, ஆண்; தன் காதலை வெளிப்படுத்துவதில் இருந்து விலகி நிற்க முழுமுதற்காரணம், உறவுக்குள் நுழைந்தவுடன் - ஆண், அடுத்த கட்டம் நோக்கி நகர ஆரம்பிப்பது! ஆம், காதலன் எனில் - திருமணம்/குடும்பம் பற்றிய சிந்தனை எழும். திருமணம் எனில், அந்த எண்ணங்களுடன்; செயல் வடிவங்களும் துவங்கிவிடும்.

    மேலும், குழந்தைகளின் வளர்ச்சி பற்றிய எண்ணமும்/செயல்திட்டமும் மேலோங்கும். கள்ளத்தொடர்பு எனில், "அந்த தொடர்பு சார்ந்த விளைவுகளை" யோசிக்க ஆரம்பிப்பான்; அவன் மறப்பினும், சூழல் - அவனை அப்படி யோசிக்க வைக்கும். ஏனெனில், கள்ளத்தொடர்பு என்பது - இரகசியமாய் செய்யவேண்டிய விடயம். ஆண்களுக்கு, இரகசியம் காக்கும் அனுபவம் இல்லை; அதை முயற்சிப்போர் கூட மிக குறைவே! அதனால் தான், ஒரு பெண்ணால் - வெகு எளிதில், ஆணின் தவறுகளை, அவன் வாயாலேயே சொல்ல வைக்க முடிகிறது. எனவே, அது சார்ந்த பயமும் அவனைத் தொற்றிக்கொள்ளும். எனவே, கள்ளத்தொடர்பில் - ஒரு ஆனால், நிச்சயம் காதலை வெளிப்படுத்த முடியாது. மன்னிக்கவும்! "கீழ்வருவது போல்" சொல்வது தவறாய் தோன்றலாம்; ஆனால், அதுதான் உண்மை: பெரும்பான்மையில், ஒரு ஆணுக்கு - அவனின் உடல் உணர்ச்சிகளின் வடிகாலாய் தான் "கள்ளத்தொடர்பு" தேவைப்படுகிறது. ஆனால், அந்த உறவிலும்....

       ஒரு பெண்ணின் நிலைப்பாடு; மற்ற உறவுகளில் இருப்பது போலவே இருக்கிறது. எனவே, எவ்வகையில் பார்த்தாலும்; ஆண், தன் காதலை வெளிப்படுத்துவதில் இருந்து விலகி இருக்கும் சூழலே அமைகிறது. "இது சரியா? தவறா?" என்றால்;  நிச்சயமாய், ஏதும் சொல்ல இயலவில்லை!. சரி - "அடுத்தக் கட்டம் பற்றி, பெண்கள் பற்றி யோசிப்பதே இல்லையா?!" என்றால்; வெகுநிச்சயம் யோசிப்பார்கள்/யோசிக்கிறார்கள்! சென்ற தலைமுறைப் பெண்களும் இதற்கு விதிவிலக்கில்லை! ஆனால், அதிலிருந்து விலகி; வாழ்க்கையை, காதலை மையப்படுத்திப் பார்க்கும் சூழலை - அவர்களைச் சுற்றியிருக்கும் ஆண்கள் அமைக்கிறார்கள். அது, காதலனாகவோ/கணவனாகவோ (மட்டும்) இருக்க வேண்டியதில்லை! அவர்களின், தந்தை/தமையன் போன்ற மற்ற உறவுகளாகவும் இருக்கலாம். எனவே - "அமைதியாய்/இயல்பாய்" - வாழ்க்கையை, காதலை மையப்படுத்திப் பார்க்கும் வாய்ப்பு; ஆணுக்கு வாய்க்கவில்லை! என்பதே என் பார்வை.

"இது எப்போதுமே முடியாதா?" என்றால்;
நிச்சயம் மாறும்! அப்படித்தான் ஒவ்வொரு ஆணின் வாழ்க்கையும் முடியும்!!

"அப்படியா? எப்போது? எப்படி?" என்றால்...

தொடரும்!!!

ஆங்கில வடிவம்: 

ஓ... அப்பாவிகளே!

         "தமிழ்/தமிழர்" என்ற "மொழி/இன" உணர்வுகளை வைத்து கீழ்த்தரமான அரசியல் நடத்தும் சுயநலவாதிகளால் - இன்னுமோர் அப்பாவி இளைஞர், தீக்குளித்து இறந்திருக்கிறார். தமிழ்-ஈழப் பிரச்சனையில் நடந்த ஒரு தீக்குளிப்பு இறப்பு போல்; இன்னுமோர் நிகழ்வு, இரு தினங்களுக்கு முன்னர் அரங்கேறி இருக்கிறது. இதில், மிகவும் வருந்தத் தக்க விடயம் என்னவென்றால் - "தமிழர்களுக்காக குரல் கொடுக்கிறோம்" என்ற பெயரில் கட்சி நடத்துபவர்களால்;  தமிழகத்திலேயே ஓர் உயிர் இழந்திருப்பதே! "தமிழ்-ஈழம்" மற்றும் "காவேரி நீர் பகிர்வு" பிரச்சனைகளில் - தமிழகத்தைக் கடந்து, வேறு இடங்களில் பாதிக்கப்படும் தமிழர்களுக்காக; இவர்களின் "குரல் கொடுக்கும்" நாடகத்தில் - தமிழகத்திலேயே உயிர்கள் பலியாவதை என்னவென்று சொல்வது? மற்ற கட்சிகளாளும், தீக்குளித்து உயிரிழப்புகள் நிகழ்கின்றன. ஆனால், அவை தமிழகத்தில் நிகழும் பிரச்சனைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டே நடக்கின்றன.

       இப்படியான அரசியல் செய்யும் கட்சிகளில், என் பார்வையில், மிகவும் ஆபத்தானவையாய் பின்வரும் இரண்டு கட்சிகளைப் பார்க்கிறேன்: 1. கட்சி ஆரம்பித்து 23 ஆண்டுகள் ஆகின்றன; "தமிழ்/தமிழர்" சார்ந்து அரசியல் நடத்தும் கட்சி; அக்கட்சியின் தலைவர் - வேறொரு கட்சியில் இருந்து "தன்மானத்திற்காக (??!!)" பிரிந்து வந்தவர். தன் கட்சியின் பெயரைக் கூட - தாய்க் கட்சியின் பெயரில் இருந்து மாறுபட்டு வைக்கத் தெரியாதவர்; 2. கட்சி ஆரம்பித்து 2 / 3 ஆண்டுகள் தான் ஆகின்றன; இவர் பரவாயில்லை - கட்சியின் பெயரையாவது வித்தியாசமாய் வைக்கத் தெரிந்தவர். ஆனால், புரட்சி என்ற பெயரில் "சற்றும் தேவையற்ற/சம்பந்தமற்ற" உணர்ச்சியின் விளிம்பில் இருந்து பேசி - தேவையற்ற தீவிரவாத எண்ணங்களை விதைப்பவர். முன்னவரை விட - இவர் மிகவும் ஆபத்தனாவர். இவர்கள் இருவருக்கும் ஓர் ஒற்றுமை - இலங்கை தமிழினத்தின்; ஒப்பற்ற தலைவராய் இருந்த தலைவர் திரு. பிரபாகரனை விரும்புபவர்கள்.

         இவர்களுக்குப் பின்னிருக்கும் "சின்னஞ்சிறு கூட்டம்" - பெரும்பான்மயில், பிரபாகரன் எனும் அந்த மாவீரனின் அன்பர்களைக் கொண்டது. ஆனால், இக்கட்சித் தலைவர்கள், அந்த மாவீரனைப் பின்பற்றுகிறோம் - என்ற போர்வையில்; அவரை அசிங்கப்படுத்தும் செயலைச் செயகிரார்கள். உண்மையில், இவர்கள் தான் "இனத் துரோகிகள்" போல் தோன்றுகிறார்கள். "தமிழ்(தனி)-ஈழம்" கனவு, இனியும் வேண்டுமா??? - என்ற தலையங்கத்தில் சொல்லியது போல்; இவர்கள் தமிழகத்தில் இருக்கும் இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு (அகதிகள்) கூட உருப்படியாய் ஏதும் செய்யவில்லை! இலங்கைத் தமிழர்களுக்கும் ஏதும் செய்யவில்லை. உண்மையில், இவர்கள் தமிழகம் கடந்த பகுதிகளில் நடக்கும் கொடுமைகளில் இருந்து; அங்குள்ள தமிழர்களுக்காகப் போராட வேண்டுமெனில் - அங்கு சென்று போராட வேண்டும். அதுதான் நியாயம்! சரி... இலங்கைப் பிரச்சனையில் கூட - இவர்களுக்கு கடவுச்சீட்டு கிடைக்காது போன்ற "நியாயமான (??!!)"...

           காரணங்கள் சொல்லப்படலாம். வெகு அருகில் இருக்கும் பெங்களூர் சென்று போராடுவதில் என்ன தடை இருக்கமுடியும்? பேருந்துகள் இயங்கவில்லை என்றாலும் கூட - இவர்களுக்கு - உலகத் தமிழர்கள் அன்பளிப்பாகக் கொடுத்திருக்கும் "வசதியான மகிழ்வுந்து" போதுமே?  எரிபொருளுக்குப் பணம் வேண்டுமெனில், நாம் கூட கொடுக்கலாம். பிரச்சனை நடக்கும் இடத்திற்கு செல்லாமல்; தமிழகத்தில் கூக்குரலிட்டு என்ன பயன்? சரி... அதையாவது - முறையாய் செய்கிறார்களா? உணர்ச்சிவயப்பட்டு இவர்கள் பேசும் "நாடகத்தனமான வசனங்களைக் கேட்டு" - அப்பாவிகள் தான் உயிரிழக்கிறார்கள். என்ன கொடுமை ஐயா இது? இம்மாதிரியான கொலைகள் மிகப்பெரிய "இனத் துரோகம்" இல்லையா? இன்னும் எத்தனை உயிர்களைப் பலிகொடுத்த பின்னால், இவர்களின் அணுகுமுறையை மாற்றிக் கொ(ள்ள/ல்ல)ப் போகிறார்கள்? இவர்களைப் போன்றோர்களிடம், பின்வரும் கேள்விகளை எழுப்ப எண்ணுகிறேன்:

• பிரச்சனைகள் நடக்கும் இடத்திற்கு சென்று போராடக் கூட வேண்டாம். அங்கு சென்று, சம்பந்தப்பட்ட அரசாங்க அதிகாரிகளைச் சந்தித்துப் பேசலாமே ஐயா? அதை ஏன் செய்ய மறுக்கிறீர்கள்?
• ஆளும் கட்சி செய்யவேண்டும் என்ற கருத்தில், எனக்கும் எந்த மாற்றுக்கருத்தும் இல்லை! ஆனால், அவர்கள் இப்படி செய்திருக்கலாம்/அப்படி செய்திருக்கலாம் - என்று இலவசமாய் அறிவுரை வழங்குவதை விடுத்து - நீங்கள் அங்கு சென்று "தமிழகம் சார்பாய்" பேசலாமே?
• ஆட்சியையும்/அதிகாரமும் கொடுத்தால் தான் - இம்மாதிரியான செயல்களை செய்யமுடியும் என்பது இல்லையே?! உண்மையான உணர்வு போதுமே?
• எதிர்க்கட்சித் தலைவர் - தமிழக முதல்வர், வெறுமனே கடிதமே எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார் - என்ற குற்றச்சாட்டை வைக்கிறார். அதை முழுதாய் ஏற்கிறேன்! தனது தந்தை (கழக தலைவர்) - இதை வலியுறுத்தினார்/அதை வலியுறுத்தினார் என்று சொல்கிறாரே?! - ஏன் இவர்(கள்) அந்த செயல்களைச் செய்யக்கூடாது? அந்த மாநில முதல்வரை இவர்(கள்) சென்று சந்திக்கலாமே?
• சட்டசபையில், சபாநாயகர்கூட நடுநிலையாய் இல்லை என்று வாதாடி வெளியேறுகிறார்கள்! மறுக்கவில்லை; அப்படித்தான் நடக்கிறது. கர்நாடக மாநிலம் செல்ல - உங்களை யாரால் தடுக்கமுடியும் ஐயா? பிறகேன் செல்லமாட்டேன் என்கிறீர்?
• நிலைமை இப்படியேத்தான் இருக்கப்போகிறது. அதைத்தான் நேற்றைய தலைமுறையில் குறிப்பிட்டிருந்தேன். இன்றைய எதிர்க்கட்சியினர் அடிக்கடி சொல்வதுபோல் "நாளை(யும்) ஆட்சி மாறும்! ஆனால், காட்சிகள் மாறாது!!" - ஒரே திரைப்படத்தை 2 மொழிகளில் எடுப்பது போல் - ஏற்று நடிக்கும் நடிகர்ளின் பாத்திரங்கள் தான் (ஆளும் கட்சி/எதிர்க்கட்சி) மாறும் - ஆனால் திரைக்கதை அப்படியேதான் இருக்கும்.

    எனக்கென்னவோ - இன்னும் அரசியல்வாதிகளைக் குறைகூறுவதில், எந்த நியாயமும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை; குறைந்தது, இப்போதிருக்கும் அரசியல்வாதிகளை! இவர்கள் நாம் எதிர்பார்ப்பது போல், அதிநன்மையைக் கூட செய்யவேண்டியதில்லை. நேற்றைய தலையங்கத்தில் சொன்னது போல் - சாமான்ய மக்கள் பாதிக்காமல் காத்தாலே போதும். குறைந்தபட்சம்,  தன்னுடன் இருக்கும் "அப்பாவித் தொண்டர்களை" ஆவது நல்வழிப்படுத்திக் காக்கட்டும். அதற்கு, இவர்கள் "உணர்ச்சியைக் கிளப்பும்" வகையில் பேசாமல் இருத்தல் அவசியமாகிறது. இன்று கூட, 23 ஆண்டு கால கட்சி நடத்துபவர் "தேர்தல் நேரத்தில், ஒரு கட்சி மேல் குற்றம் சுமத்தியது போல்" - கர்நாடக அரசின் மேல் எந்த அடிப்படையும் இல்லாத குற்றச்சாட்டை வைக்கிறார். "தமிழகம் எத்தியோப்பியா போல் ஆகிவிடும்!"  என்று கூக்குரல் இடுகிறார்! - ஒருவேளை, அவர் போன்றோரை இன்னமும் அரசியலில் இருந்து அகற்றவில்லை எனில், அப்படி நடக்கும் என்று... 

        "மறைமுகமாய்" சொல்கிறாரோ?! அவர்கள் இப்படியே தொடர்ந்து, கீழ்த்தரமான அரசியல் நடத்தட்டும் - அது அவர்களின் தேர்வு. அவர்கள் பின்னிருக்கும் அப்பாவிகளே! ஒரு குடும்பத்தில் கூட - உணர்ச்சியும்/ஆதிக்க மனப்பான்மையும் - எந்த நன்மையையும் பயப்பதில்லை! அதைத்தான், பெருகிவரும் "விவாகரத்து வழக்குகள்" நிரூபிக்கின்றன. அப்படியிருக்க, ஒரு நாட்டின் அரசியலில் - உணர்ச்சியும்/ஆதிக்கமும்/புரட்சியும் - எப்படி நன்மையளிக்கும்? அப்படிப் பேசும், தலைவர்களுக்கு இறுதிவரைப் புரியாமலேயே இருக்கட்டும். அதனால், அவர்களின் வாழ்வாதாரமோ (அல்லது) குடும்பமோ எந்த வகையிலும் பாதிக்கப்படப் போவதில்லை! எனவே, நீங்களாவது இவற்றை உணர்ந்து - அதன்பின், அவர்கள் பின் செல்லுங்கள்! ஆம்... அவர்கள் பின்னே செல்லாதீர்கள் என்று சொல்ல எனக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை! ஆனால், கவனமோடு இருங்கள் என்று சொல்ல எனக்கு உரிமை இருக்கிறது. உங்களை நம்பி இருக்கும்...

"பெற்றோர்/மனைவி-மக்கள்/உடன்பிறந்தோர்/நட்பு/சுற்றம்"

இவர்களில் எவரேனும் ஒருவரையாவது மனதில் நிறுத்தி;

இம்மாதிரி நிகழ்வுகளைத் தவிருங்கள்!!!

ஆங்கில வடிவம்: http://vizhiyappan-en.blogspot.ae/2016/09/oh-my-innocents.html